Υπάρχουν λόγια που τα νιώθουμε, αλλά δεν τα λέμε.
Τα κρατάμε μέσα μας, σαν να έχουμε απεριόριστο χρόνο.
Σαν να είναι αυτονόητο ότι οι άνθρωποί μας ξέρουν.
Σαν να μη χρειάζεται να πούμε «σ’ αγαπώ», γιατί υποθέτουμε πως το καταλαβαίνουν.
Σαν να μη χρειάζεται να πούμε «μου έλειψες», γιατί κάποια στιγμή θα βρεθούμε.
Σαν να μη χρειάζεται να πούμε «σε πιστεύω», «σε θαυμάζω», «σε σκέφτομαι», γιατί θα υπάρξει μια άλλη στιγμή, πιο κατάλληλη, πιο ήρεμη, πιο σωστή.
Μόνο που η ζωή δεν μας υπόσχεται πάντα την επόμενη στιγμή.
Το σήμερα είναι εδώ.
Το τώρα είναι το μόνο που έχουμε στα χέρια μας.
Το αύριο δεν το γνωρίζουμε ακόμη.
Και κάπως έτσι, μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας, αφήνουμε για μετά τα πιο σημαντικά. Ένα τηλεφώνημα στους γονείς μας. Μια αγκαλιά στο παιδί μας. Ένα μήνυμα σε έναν φίλο. Μια κουβέντα αγάπης στον άνθρωπό μας. Ένα «είσαι καλά;» σε κάποιον που ίσως το έχει ανάγκη περισσότερο απ’ όσο δείχνει.
Κι όμως, δεν χρειάζονται πολλά.
Ας σηκώσουμε το τηλέφωνο και ας πούμε:
«Τι κάνεις; Είσαι καλά; Σε αγαπώ, να το ξέρεις».
Ας το πούμε στους γονείς μας, όσο έχουμε την ευλογία να τους ακούμε.
Ας το πούμε στα αδέρφια μας, ακόμη κι αν η ζωή μάς τρέχει σε διαφορετικές κατευθύνσεις.
Ας το πούμε στους φίλους μας, σε εκείνους που στάθηκαν δίπλα μας και σε εκείνους που μας έλειψαν.
Ας το πούμε στον άνθρωπό μας, όχι μόνο στις μεγάλες στιγμές, αλλά και στις απλές, στις καθημερινές, στις σιωπηλές.
Γιατί κανένας δεν είναι δεδομένος για κανέναν.
Οι άνθρωποι δεν είναι έπιπλα στη ζωή μας. Δεν είναι παρουσίες που απλώς υπάρχουν στο τοπιο. Είναι ψυχές, καρδιές, διαδρομές. Είναι άνθρωποι που μπορεί να κουβαλούν χαρές, φόβους, αγωνίες, ανάγκη για μια καλή κουβέντα.
Και μερικές φορές μια φράση μπορεί να γίνει φως.
Ένα «σε αγαπώ» μπορεί να μαλακώσει μια δύσκολη μέρα.
Ένα «μου έλειψες» μπορεί να ενώσει απόσταση.
Ένα «σε πιστεύω» μπορεί να δώσει δύναμη σε κάποιον που αμφιβάλλει.
Ένα «σε θαυμάζω» μπορεί να γίνει βάλσαμο σε έναν άνθρωπο που προσπαθεί σιωπηλά.
Δεν πρέπει να περιμένουμε τις δύσκολες στιγμές για να μιλήσουμε με αλήθεια.
Δεν πρέπει να περιμένουμε τις απώλειες για να καταλάβουμε την αξία των ανθρώπων μας.
Δεν πρέπει να αφήνουμε την αγάπη να μένει κλειδωμένη μέσα μας από ντροπή, εγωισμό ή συνήθεια.
Αν το νιώθουμε, ας το λέμε.
Όχι με υπερβολές.
Όχι επειδή πρέπει.
Αλλά επειδή η ζωή είναι τώρα.
Επειδή οι σχέσεις χρειάζονται φροντίδα.
Επειδή οι άνθρωποι ανθίζουν όταν ακούνε πως έχουν αξία.
Επειδή κανείς μας δεν ξέρει τι θα γίνει σε λίγο.
Αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, τίποτα από το μετά δεν είναι βέβαιο. Το μόνο αληθινό είναι η στιγμή που ζούμε. Η ανάσα μας. Η σκέψη μας. Η αγάπη που μπορούμε να δώσουμε τώρα, όχι κάποτε.
Ας μην περιμένουμε λοιπόν την τέλεια στιγμή.
Ας τη δημιουργήσουμε.
Ας στείλουμε το μήνυμα.
Ας κάνουμε το τηλεφώνημα.
Ας πούμε την καλή κουβέντα.
Ας ζητήσουμε συγγνώμη.
Ας εκφράσουμε την αγάπη μας.
Ας πούμε στους ανθρώπους μας αυτό που νιώθουμε, όσο είναι εδώ για να το ακούσουν.
Γιατί το «μετά» είναι αβέβαιο.
Το «τώρα» όμως είναι δικό μας.
Και αν υπάρχει κάτι που αξίζει να μη μείνει για αύριο, είναι η αγάπη.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
