Στη ζωή μας υπάρχουν στιγμές που ένα μικρό «ναι» ή ένα ήρεμο «όχι» μπορούν να αλλάξουν πολλά.
Λέμε «ναι» σε ανθρώπους, σε ευκαιρίες, σε εμπειρίες, σε νέες αρχές. Λέμε «ναι» σε πράγματα που μας κάνουν να χαμογελάμε, που μας εξελίσσουν, που μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε. Λέμε «ναι» στη χαρά, στην αγάπη, στη δημιουργία, στη φροντίδα, στα όνειρα που κάποτε αφήσαμε στην άκρη αλλά ακόμη μας περιμένουν.
Και αυτά τα «ναι» είναι σημαντικά.
Γιατί ανοίγουν πόρτες.
Μας βγάζουν από τη στασιμότητα.
Μας θυμίζουν ότι η ζωή δεν είναι μόνο ευθύνες και φόβοι, αλλά και ευκαιρίες να δοκιμάσουμε, να νιώσουμε, να προχωρήσουμε.
Υπάρχουν όμως και τα «όχι».
Κι αυτά, όσο δύσκολα κι αν ακούγονται μερικές φορές, είναι εξίσου πολύτιμα.
Το «όχι» δεν είναι πάντα άρνηση. Μπορεί να είναι προστασία.
Δεν είναι πάντα σκληρότητα. Μπορεί να είναι αυτοσεβασμός.
Δεν είναι πάντα απόσταση. Μπορεί να είναι ανάγκη για ηρεμία.
Λέμε «όχι» σε ό,τι μας βαραίνει χωρίς λόγο.
Σε ό,τι μας εξαντλεί.
Σε ό,τι μας μικραίνει.
Σε ό,τι ζητά συνεχώς από εμάς, χωρίς ποτέ να μας δίνει πίσω λίγη γαλήνη.
Κάποιες φορές φοβόμαστε να πούμε «όχι», γιατί δεν θέλουμε να στενοχωρήσουμε κανέναν. Θέλουμε να είμαστε καλοί, διαθέσιμοι, δοτικοί, παρόντες για όλους. Όμως αν λέμε συνεχώς «ναι» στους άλλους και συνεχώς «όχι» στον εαυτό μας, κάποια στιγμή κουραζόμαστε.
Η ισορροπία στη ζωή δεν έρχεται μόνο από αυτά που δεχόμαστε. Έρχεται και από αυτά που μαθαίνουμε να απορρίπτουμε.
Ναι στην αγάπη.
Όχι στην τοξικότητα.
Ναι στην προσπάθεια.
Όχι στην εξάντληση.
Ναι στη βοήθεια.
Όχι στην εκμετάλλευση.
Ναι στα όνειρα.
Όχι στον φόβο που μας κρατά πίσω.
Ναι στους ανθρώπους που μας κάνουν καλό.
Όχι σε εκείνους που μας κλέβουν το φως.
Δεν είναι πάντα εύκολο να ξέρουμε τι πρέπει να πούμε. Υπάρχουν στιγμές που μπερδευόμαστε, που αμφιβάλλουμε, που φοβόμαστε τις συνέπειες. Όμως μέσα μας, τις περισσότερες φορές, υπάρχει μια μικρή φωνή που ξέρει. Μια φωνή που μας λέει πότε κάτι μας ανοίγει και πότε κάτι μας κλείνει. Πότε κάτι μας ηρεμεί και πότε κάτι μας ταράζει.
Ας μάθουμε λοιπόν να την ακούμε.
Γιατί τα «ναι» και τα «όχι» μας δεν είναι απλές λέξεις. Είναι επιλογές. Είναι όρια. Είναι δρόμοι. Είναι ο τρόπος με τον οποίο χτίζουμε σιγά σιγά τη ζωή μας.
Και όσο μεγαλώνουμε, ίσως καταλαβαίνουμε πως δεν χρειάζεται να λέμε «ναι» σε όλα για να είμαστε καλοί άνθρωποι. Ούτε χρειάζεται να λέμε «όχι» με θυμό για να προστατευτούμε.
Μπορούμε να λέμε τα «ναι» μας με χαρά.
Και τα «όχι» μας με ηρεμία.
Γιατί τελικά, μια πιο όμορφη ζωή αρχίζει όταν μαθαίνουμε να επιλέγουμε τι αξίζει να κρατήσουμε κοντά μας και τι πρέπει να αφήσουμε πίσω.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
