Κάποια στιγμή στη ζωή μας έρχεται η ώρα να κοιτάξουμε γύρω μας και να αναρωτηθούμε ποιοι άνθρωποι πραγματικά μας κάνουν καλό.
Όχι ποιοι είναι απλώς χρόνια δίπλα μας.
Όχι ποιοι έχουν συνηθίσει να υπάρχουν στη ζωή μας.
Όχι ποιοι θεωρούν δεδομένο ότι θα είμαστε πάντα εκεί.
Αλλά ποιοι μας ηρεμούν.
Ποιοι μας σέβονται.
Ποιοι χαίρονται με τη χαρά μας.
Ποιοι δεν μας τραβούν πίσω κάθε φορά που προσπαθούμε να πάμε μπροστά.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, χωρίς να το καταλαβαίνουμε πάντα από την αρχή, γίνονται βάρος. Άνθρωποι που κουβαλούν μόνιμα μιζέρια, παράπονο, αρνητικότητα, γκρίνια, ζήλια ή κριτική. Άνθρωποι που κάθε φορά που πας να ανοίξεις λίγο τα φτερά σου, βρίσκουν έναν τρόπο να σου θυμίσουν τον φόβο, την αποτυχία, το «δεν γίνεται», το «πού πας τώρα;».
Και σιγά σιγά, χωρίς να το αντιληφθείς, αρχίζεις να μικραίνεις για να χωρέσεις δίπλα τους.
Μιλάς λιγότερο για τα όνειρά σου.
Χαίρεσαι πιο συγκρατημένα.
Κρύβεις τις επιτυχίες σου.
Δικαιολογείς την ανάγκη σου για ηρεμία.
Νιώθεις ενοχές επειδή θέλεις κάτι καλύτερο για τη ζωή σου.
Όμως οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά δεν σε μικραίνουν. Δεν σε φοβίζουν. Δεν σε κρατούν πίσω. Δεν σε κάνουν να νιώθεις άσχημα επειδή προσπαθείς να προχωρήσεις.
Οι σωστοί άνθρωποι μπορεί να σου πουν την αλήθεια, αλλά δεν θα σου σπάσουν τα φτερά.
Μπορεί να σε προειδοποιήσουν, αλλά δεν θα σε γεμίσουν φόβο.
Μπορεί να διαφωνήσουν μαζί σου, αλλά δεν θα σε κάνουν να νιώσεις λίγος.
Κάποιες φορές λοιπόν χρειάζεται να απομακρυνθούμε. Όχι με θυμό. Όχι με κακία. Όχι με εκδίκηση. Αλλά με σεβασμό προς τον εαυτό μας.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για όλες τις φάσεις της ζωής μας.
Κάποιοι ήρθαν για να μας μάθουν κάτι.
Κάποιοι ήρθαν για να μας δοκιμάσουν.
Κάποιοι ήρθαν για να μας δείξουν τι δεν θέλουμε πια.
Και αυτό είναι εντάξει.
Δεν χρωστάμε σε κανέναν να μένουμε σε σχέσεις, φιλίες ή συναναστροφές που μας αδειάζουν. Δεν χρειάζεται να κρατάμε κοντά μας ανθρώπους που φέρνουν μόνο βάρος στην ψυχή μας. Δεν είναι εγωισμός να προστατεύεις την ηρεμία σου. Είναι ανάγκη.
Η ζωή είναι ήδη αρκετά απαιτητική για να τη γεμίζουμε με ανθρώπους που μας στραγγίζουν.
Χρειαζόμαστε δίπλα μας ανθρώπους που μας δίνουν ανάσα.
Ανθρώπους που μας σπρώχνουν απαλά προς το φως.
Ανθρώπους που μπορούν να χαρούν μαζί μας, να σωπάσουν μαζί μας, να σταθούν δίπλα μας χωρίς να μας τραβούν προς τα κάτω.
Και ίσως η ωριμότητα να είναι ακριβώς αυτό, να μη θυμώνεις πια με όσους δεν μπορούν να σε ακολουθήσουν, αλλά να συνεχίζεις τον δρόμο σου χωρίς να τους αφήνεις να σε κρατούν πίσω.
Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να επιλέξουμε.
Την ηρεμία αντί για τη μιζέρια.
Την εξέλιξη αντί για τη στασιμότητα.
Το φως αντί για το βάρος.
Τον εαυτό μας αντί για ανθρώπους που μας κάνουν να τον χάνουμε.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε πολλά.
Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα.
Αρκεί να καταλάβουμε ποιοι άνθρωποι δεν χωρούν πια στη ζωή που προσπαθούμε να χτίσουμε.
Και να τους αφήσουμε πίσω.
Όχι γιατί δεν άξιζαν ποτέ.
Αλλά γιατί εμείς αξίζουμε πια κάτι πιο ήρεμο, πιο καθαρό, πιο αληθινό.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
