Ζούμε σε έναν κόσμο που συχνά μας πνίγει, όχι απαραίτητα επειδή είναι σκληρός, αλλά επειδή είναι γεμάτος από πράγματα, καταστάσεις, λέξεις, ανθρώπους, απαιτήσεις και θόρυβο, που ζητούν συνεχώς την προσοχή μας και την ενέργειά μας χωρίς να μας ρωτούν αν αντέχουμε.
Μας πνίγουν οι καταστάσεις που δεν μας αφορούν άμεσα αλλά νιώθουμε την ανάγκη να τις κουβαλήσουμε, μας πνίγουν τα λόγια των άλλων όταν τα αφήνουμε να μπαίνουν βαθιά μέσα μας, μας πνίγουν οι καιροί, οι συνθήκες, ακόμη και πράγματα τόσο απλά όσο ο καιρός ή η διάθεση γύρω μας.
Και όμως, δεν χρειάζεται να πνιγόμαστε.
Δεν χρειάζεται να παίρνουμε πάνω μας όλα τα βάρη, ούτε να απαντάμε σε όλα, ούτε να ανακατευόμαστε σε καταστάσεις που δεν μας παίρνει, απλώς και μόνο επειδή νιώθουμε υποχρεωμένοι ή επειδή φοβόμαστε μήπως παρεξηγηθούμε.
Το πιο σημαντικό βήμα για να αναπνεύσουμε είναι να μάθουμε να πατάμε στα πόδια μας, να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, τι αντέχουμε και τι δεν μας ανήκει, χωρίς ενοχές και χωρίς την ανάγκη να το εξηγούμε συνεχώς.
Δεν είναι αδιαφορία να κάνεις ένα βήμα πίσω όταν κάτι σε βαραίνει περισσότερο απ’ όσο σου αναλογεί, αλλά πράξη αυτοσεβασμού και αυτοπροστασίας, όπως δεν είναι αδυναμία η σιωπή, αλλά συχνά η πιο ώριμη και δυνατή απάντηση.
Υπάρχουν καταστάσεις που δεν λύνονται με τη συμμετοχή μας αλλά με την απόστασή μας, υπάρχουν λόγια που δεν χρειάζονται καμία απάντηση, και υπάρχουν άνθρωποι που, όσο κι αν επιμένουν να μπαίνουν στη ζωή μας, δεν χρειάζεται να τους δίνουμε χώρο αν αυτός ο χώρος μας στερεί την ηρεμία μας.
Όταν αρχίζεις να ξεχωρίζεις τι είναι δικό σου και τι όχι, τότε η ζωή γίνεται πιο ελαφριά, η αναπνοή πιο καθαρή και οι κινήσεις σου πιο σταθερές, γιατί δεν πνίγεσαι πια σε πράγματα που δεν σου ανήκουν.
Όλα θέλουν τον χρόνο τους, και τα δύσκολα περνούν όταν δεν τους δίνουμε περισσότερη σημασία και δύναμη απ’ όση πραγματικά τους αναλογει, όπως περνά η σκόνη από τον αέρα και καθαρίζει η ατμόσφαιρα όταν σταματήσεις να την ανακατεύεις.
Δεν χρειάζεται να πολεμάς τα πάντα, γιατί μερικά πράγματα δεν θέλουν μάχη αλλά αποδοχή και υπομονή, μέχρι να κάνουν τον κύκλο τους και να φύγουν.
Κράτα τη θέση σου, κράτα τα όριά σου και μάθε να αναγνωρίζεις πού χρειάζεται να σταθείς και πού είναι πιο σοφό να μην μπλέκεις, γιατί η πραγματική ηρεμία δεν βρίσκεται στον έλεγχο των πάντων, αλλά στη γνώση του εαυτού σου.
Και τότε, ακόμη κι αν ο κόσμος γύρω σου βαραίνει, εσύ θα συνεχίζεις να στέκεσαι όρθιος, να πατας γερά στη γη και ήρεμος, χωρίς να πνίγεσαι.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
