Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι τέλεια.
Δεν χρειάζεται να ξυπνάμε πάντα γεμάτοι δύναμη, χαμόγελο και σιγουριά. Υπάρχουν μέρες που ξεκινούν πιο δύσκολα, πιο βαριά, πιο αργά. Μέρες που το μυαλό είναι κουρασμένο και η ψυχή χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να βρει τον ρυθμό της.
Κι όμως, κάθε μέρα είναι μια νέα ευκαιρία.
Όχι απαραίτητα για να καταφέρουμε μεγάλα πράγματα.
Όχι για να λύσουμε όλα τα προβλήματα.
Όχι για να αποδείξουμε σε κανέναν πόσο δυνατοί είμαστε.
Αλλά για να προσπαθήσουμε.
Λίγο. Όσο μπορούμε. Με όση δύναμη έχουμε.
Μερικές φορές η μεγαλύτερη νίκη της ημέρας είναι απλώς να σηκωθούμε, να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να πούμε:
«Σήμερα θα το πάω βήμα-βήμα».
Γιατί η ζωή δεν μας ζητά πάντα να είμαστε αλύγιστοι. Μας ζητά να συνεχίζουμε. Να βρίσκουμε μέσα στη μέρα μια μικρή αφορμή για χαμόγελο, μια στιγμή ηρεμίας, μια καλή κουβέντα, μια πράξη φροντίδας προς τον εαυτό μας ή προς κάποιον άλλον.
Κάθε μέρα μπορεί να γίνει λίγο καλύτερη, αν της δώσουμε χώρο.
Αν δεν την φορτώσουμε από το πρωί με φόβο, πίεση και απαιτήσεις.
Αν της επιτρέψουμε να μας δείξει και κάτι καλό.
Μπορεί να είναι ένας καφές χωρίς βιασύνη.
Ένα μήνυμα από έναν άνθρωπο που αγαπάμε.
Μια βόλτα.
Ένα τραγούδι.
Λίγο φως από το παράθυρο.
Μια σκέψη που μας γλυκαίνει αντί να μας βαραίνει.
Δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μπορούμε όμως να προσπαθήσουμε να σταθούμε μέσα στη μέρα με λίγη περισσότερη υπομονή, λίγη περισσότερη πίστη και λίγη περισσότερη καλοσύνη προς τον εαυτό μας.
Ας μην ζητάμε λοιπόν από κάθε μέρα να είναι η καλύτερη της ζωής μας.
Ας της δίνουμε απλώς την ευκαιρία να γίνει όσο καλύτερη μπορεί.
Μία μέρα τη φορά.
Μία ανάσα τη φορά.
Μία προσπάθεια τη φορά.
Και στο τέλος, ίσως αυτό να είναι αρκετό:
να ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε, ότι δεν τα παρατήσαμε, ότι δώσαμε στη μέρα μας την ευκαιρία να μας φέρει κάτι καλό.
Γιατί κάθε καινούρια μέρα, όσο απλή κι αν μοιάζει, μπορεί να κρύβει μέσα της μια μικρή αρχή.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
