Θέλουμε να ξέρουμε.
Τι θα γίνει αύριο, αν πήραμε τη σωστή απόφαση, αν οι άνθρωποι που αγαπάμε θα είναι καλά, αν τα σχέδιά μας θα πετύχουν, αν αυτό που σήμερα μας αγχώνει τελικά θα περάσει.
Θέλουμε, με έναν τρόπο, να έχουμε τον χάρτη ολόκληρο μπροστά μας.
Μόνο που η ζωή δεν λειτουργεί έτσι.
Μας δείχνει λίγα μέτρα κάθε φορά.
Και ίσως αυτό να μην είναι τόσο κακό όσο νομίζουμε.
Γιατί αν γνωρίζαμε από πριν όλα όσα θα συναντούσαμε, πιθανότατα θα φοβόμασταν κάποια μονοπάτια και δεν θα τα παίρναμε ποτέ. Θα αποφεύγαμε ανθρώπους που τελικά θα αγαπούσαμε. Θα λέγαμε «όχι» σε αποφάσεις που θα μας άλλαζαν. Ίσως ακόμη και να χάναμε όμορφες στιγμές επειδή θα γνωρίζαμε τι ακολουθεί μετά από αυτές.
Η αβεβαιότητα μάς τρομάζει γιατί δεν μπορούμε να την ελέγξουμε.
Ταυτόχρονα, όμως, μέσα της κρύβεται κάτι όμορφο η πιθανότητα.
Η πιθανότητα αύριο να συμβεί κάτι που σήμερα δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.
Να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο. Να αλλάξουμε γνώμη. Να ταξιδέψουμε κάπου που δεν είχαμε σχεδιάσει. Να ανοίξει μια πόρτα που δεν ξέραμε ότι υπήρχε. Να ανακαλύψουμε ακόμη και μια πλευρά του εαυτού μας που δεν είχαμε γνωρίσει.
Γι’ αυτό ίσως δεν χρειάζεται να βλέπουμε ολόκληρο τον δρόμο.
Αρκεί να βλέπουμε το επόμενο βήμα.
Και να έχουμε λίγη εμπιστοσύνη ότι μετά τη στροφή μπορεί να υπάρχει κάτι που σήμερα δεν φαίνεται.
Άλλωστε, αν γνωρίζαμε από πριν ολόκληρη την ιστορία, ίσως η ζωή να έχανε ένα από τα ωραιότερα στοιχεία της: την έκπληξη.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
