Τους ήρεμους ανθρώπους να τους φοβάσαι…
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που δεν χρειαζόμαστε περισσότερη δύναμη για να αντέξουμε. Χρειαζόμαστε περισσότερη ηρεμία για να επιλέξουμε τι αξίζει να αντέξουμε.
Η ψυχική και εσωτερική ηρεμία δεν είναι μια κατάσταση που έρχεται από μόνη της. Δεν είναι προνόμιο ανθρώπων που δεν έχουν προβλήματα, ούτε αποτέλεσμα μιας ζωής χωρίς εντάσεις. Είναι μια στάση που καλλιεργείται. Μια εσωτερική απόφαση ότι δεν θα επιτρέπουμε σε κάθε γεγονός, σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε ένταση να αποκτά πρόσβαση μέσα μας.
Όλοι έχουμε μέσα μας περισσότερη δύναμη απ’ όση χρησιμοποιούμε. Τις περισσότερες φορές όμως έχουμε μάθει να ενεργοποιούμε αυτή τη δύναμη μόνο όταν βρισκόμαστε στα όριά μας. Όταν πρέπει να επιβιώσουμε, να ξεπεράσουμε μια δυσκολία, να σηκωθούμε μετά από μια απώλεια ή να αντιμετωπίσουμε κάτι που μας φοβίζει.
Κι όμως, εσωτερική δύναμη δεν είναι μόνο το να αντέχεις.
Είναι και το να ξέρεις πότε δεν χρειάζεται να αντέξεις άλλο.
Είναι να αναγνωρίζεις ότι μια κατάσταση σε φθείρει και να απομακρύνεσαι. Να μην απαντάς σε κάθε πρόκληση. Να μην προσπαθείς να εξηγήσεις τον εαυτό σου σε ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή δεν θέλουν να ακούσουν. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να πει «μέχρι εδώ» χωρίς ενοχές.
Για να προστατεύσουμε την εσωτερική μας ηρεμία χρειαζόμαστε φίλτρα.
Όχι τείχη.
Τα τείχη μας απομονώνουν από τους ανθρώπους. Τα φίλτρα, αντίθετα, μας βοηθούν να αποφασίζουμε τι θα επιτρέψουμε να περάσει μέσα μας και τι θα αφήσουμε απ’ έξω.
Δεν χρειάζεται κάθε σχόλιο να γίνεται προσωπικό.
Δεν χρειάζεται κάθε διαφωνία να μετατρέπεται σε σύγκρουση.
Δεν χρειάζεται κάθε πρόβλημα των άλλων να γίνεται και δικό μας.
Δεν χρειάζεται να κουβαλάμε μαζί μας κάθε άσχημη στιγμή της ημέρας.
Το πρώτο φίλτρο είναι να ρωτάμε τον εαυτό μας: «Αυτό που συμβαίνει αξίζει πραγματικά την ψυχική μου ενέργεια;»
Πολλές φορές η απάντηση είναι όχι.
Το δεύτερο είναι να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τι μπορούμε να αλλάξουμε και τι όχι. Ένα τεράστιο μέρος της ψυχικής μας εξάντλησης προέρχεται από την προσπάθεια να ελέγξουμε συμπεριφορές, γεγονότα και ανθρώπους που δεν βρίσκονται στον έλεγχό μας.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον τόνο του άλλου. Μπορούμε όμως να ελέγξουμε αν θα μείνουμε εκεί.
Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε κάποιον να μας αδικήσει. Μπορούμε να επιλέξουμε πόσο χώρο θα του δώσουμε μέσα μας.
Δεν μπορούμε να αποφύγουμε όλες τις δυσκολίες. Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε με ποιον τρόπο θα τις κουβαλήσουμε.
Και υπάρχει ακόμη ένα φίλτρο ίσως σημαντικότερο από όλα: να μη θεωρούμε υποχρέωσή μας να ανταποκριθούμε αμέσως σε όλα.
Η σιωπή είναι απάντηση.
Η απομάκρυνση είναι επιλογή.
Ο χρόνος που παίρνουμε πριν αντιδράσουμε είναι μορφή αυτοελέγχου.
Η πραγματική ψυχική ηρεμία δεν σημαίνει ότι δεν θυμώνουμε, ότι δεν στενοχωριόμαστε ή ότι τίποτα δεν μας επηρεάζει. Σημαίνει ότι μαθαίνουμε να μην παραδίδουμε το τιμόνι των συναισθημάτων μας σε οποιονδήποτε βρίσκεται απέναντί μας.
Κάποιες φορές χρειάζεται να φύγουμε από έναν χώρο.
Άλλες φορές από μια συζήτηση.
Και κάποιες φορές από έναν τρόπο σκέψης που μας κρατά παγιδευμένους για χρόνια.
Η μεγαλύτερη αλλαγή ξεκινά όταν καταλάβουμε ότι η ηρεμία μας δεν είναι κάτι που πρέπει να μας χαρίσουν οι άλλοι. Είναι κάτι που μπορούμε να προστατεύσουμε εμείς.
Χρειάζεται βέβαια εξάσκηση. Χρειάζεται να παρατηρούμε το σώμα μας, τις αντιδράσεις μας, τα όριά μας. Να καταλαβαίνουμε πότε αρχίζουμε να πιεζόμαστε πριν φτάσουμε στην έκρηξη ή στην εξάντληση.
Και τότε να παρεμβαίνουμε.
Να κάνουμε ένα βήμα πίσω.
Να πάρουμε χρόνο.
Να πούμε όχι.
Να φύγουμε.
Να επιστρέψουμε όταν και αν, αισθανόμαστε έτοιμοι.
Δεν είναι φυγή από τη ζωή. Είναι συνειδητή διαχείριση της ζωής.
Γιατί στο τέλος, η εσωτερική δύναμη δεν φαίνεται μόνο στις μεγάλες μάχες που κερδίσαμε. Φαίνεται και στις μάχες που επιλέξαμε να μη δώσουμε.
Η ψυχική ηρεμία δεν είναι αδυναμία. Είναι ωριμότητα.
Δεν είναι αδιαφορία. Είναι επιλογή.
Και ίσως μια από τις σημαντικότερες υποσχέσεις που μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας είναι αυτή:
Δεν θα επιτρέψω σε ό,τι συμβαίνει γύρω μου να καθορίζει όσα συμβαίνουν μέσα μου.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
