Υπάρχουν γυναίκες που ξυπνούν κάθε πρωί και πριν ακόμη πιουν την πρώτη γουλιά καφέ, έχουν ήδη σκεφτεί δέκα πράγματα.
Τι χρειάζεται το παιδί.
Τι πρέπει να γίνει στη δουλειά.
Τι λείπει από το σπίτι.
Ποιος περιμένει ένα τηλεφώνημα.
Ποιος χρειάζεται στήριξη.
Ποιος πρέπει να ακούσει μια καλή κουβέντα.
Ποια υποχρέωση δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η ίδια.
Η γυναίκα που είναι μητέρα, εργαζόμενη, σύζυγος, κόρη, αδερφή, φίλη.
Η γυναίκα που καλείται να είναι παντού. Να προλαβαίνει τα πάντα. Να έχει απαντήσεις, λύσεις, υπομονή, χαμόγελο, δύναμη, κατανόηση.
Να είναι καλή μητέρα.
Καλή στη δουλειά της.
Καλή σύντροφος.
Καλή κόρη.
Καλή αδερφή.
Καλή σε όλα.
Μόνο που κανείς δεν της λέει συχνά πως είναι αδύνατον να είναι τέλεια σε όλα, κάθε μέρα.
Γιατί και εκείνη κουράζεται.
Και εκείνη φοβάται.
Και εκείνη έχει στιγμές που δεν αντέχει άλλο.
Και εκείνη θέλει κάποτε να μη χρειάζεται να εξηγήσει, να οργανώσει, να φροντίσει, να κρατήσει ισορροπίες.
Κι όμως, πολλές φορές συνεχίζει.
Συνεχίζει γιατί αγαπά.
Συνεχίζει γιατί νιώθει ευθύνη.
Συνεχίζει γιατί έχει μάθει να βάζει τους άλλους πάνω από τον εαυτό της.
Συνεχίζει ακόμη κι όταν μέσα της αναρωτιέται «Μα πώς γίνεται να τα προλάβω όλα;»
Η αλήθεια είναι πως δεν γίνεται πάντα.
Δεν γίνεται να είσαι πάντα ήρεμη.
Δεν γίνεται να είσαι πάντα διαθέσιμη.
Δεν γίνεται να μην κάνεις λάθη.
Δεν γίνεται να μοιράζεις τον εαυτό σου σε τόσους ρόλους και να μη νιώθεις κάποια στιγμή ότι αδειάζεις.
Και αυτό δεν σε κάνει λιγότερο καλή.
Σε κάνει άνθρωπο.
Η αξία μιας γυναίκας δεν μετριέται από το πόσα πρόλαβε μέσα στη μέρα.
Δεν μετριέται από το αν τα είχε όλα τακτοποιημένα.
Δεν μετριέται από το αν δεν έχασε ποτέ την υπομονή της.
Μετριέται από την αγάπη της.
Από την προσπάθειά της.
Από την παρουσία της.
Από το ότι, ακόμη και κουρασμένη, προσπαθεί να σταθεί.
Από το ότι, ακόμη και όταν λυγίζει, βρίσκει τρόπο να συνεχίσει.
Όμως χρειάζεται να θυμόμαστε κάτι πολύ σημαντικό:
καμία γυναίκα δεν μπορεί να δίνει συνεχώς, αν δεν παίρνει κι εκείνη ανάσα.
Δεν είναι εγωισμός να ξεκουραστεί.
Δεν είναι αδυναμία να ζητήσει βοήθεια.
Δεν είναι αποτυχία να πει «δεν μπορώ άλλο σήμερα».
Δεν είναι κακό να βάλει όρια.
Γιατί μια γυναίκα δεν είναι μόνο οι ρόλοι της.
Δεν είναι μόνο μητέρα.
Δεν είναι μόνο σύζυγος.
Δεν είναι μόνο εργαζόμενη.
Δεν είναι μόνο κόρη ή αδερφή.
Είναι και ένας άνθρωπος με ανάγκες, όνειρα, φόβους, επιθυμίες, σιωπές και κούραση που πολλές φορές δεν φαίνεται.
Ας σταματήσουμε λοιπόν να ζητάμε από τις γυναίκες να είναι υπεράνθρωποι.
Ας τις ρωτήσουμε πιο συχνά πώς είναι.
Ας τις βοηθήσουμε χωρίς να περιμένουμε να καταρρεύσουν.
Ας αναγνωρίσουμε την αόρατη δουλειά που κάνουν καθημερινά, μέσα και έξω από το σπίτι.
Και ας πούμε σε κάθε γυναίκα που σήμερα νιώθει ότι δεν είναι αρκετή:
Δεν χρειάζεται να τα προλάβεις όλα για να αξίζεις.
Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια για να είσαι σημαντική.
Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατή κάθε στιγμή για να είσαι δυνατή γυναίκα.
Είσαι αρκετή και στις μέρες που κουράζεσαι.
Είσαι αρκετή και στις μέρες που δεν προλαβαίνεις.
Είσαι αρκετή και στις μέρες που αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου.
Γιατί καλή γυναίκα δεν είναι εκείνη που δεν λυγίζει ποτέ.
Είναι εκείνη που προσπαθεί με αγάπη, με αλήθεια και με όση δύναμη έχει κάθε φορά.
Και αυτό, από μόνο του, είναι ήδη πάρα πολύ.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
