Για πολλά χρόνια πίστευα πως μόνο ο Θεός συγχωρεί. Πως η συγχώρεση είναι κάτι ανώτερο, σχεδόν άπιαστο για τον άνθρωπο. Μέχρι που μέσα από τη δική μου πνευματική διαδρομή κατάλαβα κάτι βαθύτερο, ότι και ο άνθρωπος μπορεί να συγχωρεί. Και μάλιστα όχι για τους άλλους, αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό.
Η συγχώρεση δεν είναι δικαίωση εκείνων που μας πλήγωσαν ή κάτι που δεν σβήνει με τον χρόνο. Δεν είναι αποδοχή της αδικίας. Η συγχώρεση είναι απελευθέρωση.
Είναι η απόφαση να μην αφήνεις άλλο κάτι που σε πίκρανε, σε πλήγωσε, σε μάτωσε, να σου τρώει τα σωθικά, να βαραίνει την ψυχή σου και να δηλητηριάζει το μέσα σου. Είναι η στιγμή που λες ως εδώ. Δεν αντέχω άλλο να κουβαλώ αυτό το βάρος.
Δεν συγχωρούμε επειδή οι άλλοι το άξιζαν. Συγχωρούμε επειδή εμείς αξίζουμε να είμαστε ήρεμοι. Θέλει δύναμη να συγχωρείς. Θέλει τόλμη. Θέλει βαθιά δουλειά με τον εαυτό σου.
Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να κρατάς θυμό, πίκρα, αγανάκτηση. Αυτά τα συναισθήματα μοιάζουν να μας προστατεύουν, αλλά στην πραγματικότητα μας φυλακίζουν.
Η συγχώρεση δεν αλλάζει το παρελθόν. Αλλά αλλάζει τον τρόπο που το κουβαλάς.
Κι όταν συγχωρείς, δεν σβήνονται οι μνήμες. Απλώς παύουν να σε πονάνε. Χάνουν τη δύναμή τους επάνω σου.
Εγώ συγχώρεσα όσους μου έκαναν κακό. Σε μένα. Σε ανθρώπους που υπεραγαπώ. Όχι γιατί το άξιζαν. Αλλά γιατί δεν άντεχα άλλο να με τρώνε μέσα μου.
Και εύχομαι, αληθινά, όλοι οι άνθρωποι να μπορέσουν κάποτε να συγχωρέσουν ό,τι τους βαραίνει.
Να απελευθερωθούν. Να ανασάνουν. Να προχωρήσουν τη ζωή τους χωρίς σκιές.
Η συγχώρεση δεν είναι αδυναμία. Είναι μια από τις πιο μεγάλες μορφές δύναμης που μπορεί να αποκτήσει η ψυχή.
Και όποιος το καταφέρει, ξέρει ότι εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα του ησυχάζει για πρώτη φορά.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
