Καθώς η χρονιά φεύγει, δεν νιώθω την ανάγκη να κάνω απολογισμό με αριθμούς ή στόχους.
Νιώθω μόνο την ανάγκη να σταθώ λίγο και να δω πού βρίσκομαι. Μέσα μου.
Ήταν μια χρονιά με ένταση. Με στιγμές που με κούρασαν, με συζητήσεις που με τάραξαν, με μέρες που χρειάστηκε να πάρω βαθιά ανάσα για να συνεχίσω. Δεν ήταν όμως χαμένη. Γιατί μέσα σε όλα αυτά έμαθα κάτι πολύ σημαντικό: να προστατεύω την ηρεμία μου.
Έμαθα να επιλέγω. Ανθρώπους, καταστάσεις, λέξεις. Έμαθα ότι δεν χρειάζεται να είμαι παντού, ούτε να συμμετέχω σε όλα. Ότι το να απομακρύνεσαι από ό,τι σε βαραίνει δεν είναι αδυναμία είναι φροντίδα.
Η χρονιά που φεύγει με έκανε πιο ήσυχη. Πιο παρούσα. Και πιο σίγουρη για το τι θέλω και τι δεν θέλω πια στη ζωή μου.
Η νέα χρονιά δεν μου χρωστά τίποτα. Δεν της ζητώ θαύματα ούτε μεγάλες αλλαγές. Της ζητώ μόνο να μου επιτρέψει να συνεχίσω έτσι: με αλήθεια, με αγάπη στον άνθρωπο και με σεβασμό στον εαυτό μου.
Ξέρω πως θα έχει τα πάνω και τα κάτω της. Όπως κάθε χρονιά. Αλλά ξέρω πια κι εγώ ότι μπορώ να τα διαχειριστώ. Όχι επειδή όλα θα είναι εύκολα, αλλά επειδή έχω μάθει να στέκομαι καλύτερα μέσα μου.
Κλείνω τη χρονιά που φεύγει χωρίς θυμό και χωρίς βάρος, και ανοίγω την πόρτα στη νέα με λιγότερο φόβο και περισσότερη εμπιστοσύνη. Όχι ότι όλα θα πάνε τέλεια. Αλλά ότι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα πάνε καλά.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
