Πέρασαν εννεα χρόνια από τότε που άκουσα για πρώτη φορά τις λέξεις «ακουστικό νευρίνωμα». Εννέα χρόνια από τότε που η ζωή μου χώρισε στα δύο. Στο πριν και στο μετά.
Πέρασαν χρόνια από εκείνο το παγωμένο δωμάτιο του χειρουργείου, από τον φόβο, την αβεβαιότητα, τα δάκρυα, τις προσευχές, τα ξενύχτια, την αγωνία για το αν θα ξυπνήσω, αν θα περπατήσω ξανά σωστά, αν θα μπορώ να ακούσω, να ισορροπήσω, να ζήσω όπως πριν.
Και ξέρετε κάτι;
Σήμερα δεν μετρώ αυτά που έχασα. Μετρώ αυτά που κέρδισα.
Κέρδισα χρόνο. Κέρδισα στιγμές. Κέρδισα ανθρώπους. Κέρδισα την ικανότητα να βλέπω τη ζωή διαφορετικά. Να χαίρομαι ένα πρωινό ξύπνημα, μια αγκαλιά, έναν καφέ, ένα γέλιο, ένα ταξίδι, μια ήσυχη μέρα, ακόμη και μια δύσκολη μέρα, γιατί απλά υπάρχω και μπορώ να τη ζήσω.
Ναι, υπάρχουν ακόμη στιγμές που δυσκολεύομαι. Υπάρχουν μέρες που η αστάθεια, η κούραση ή η απώλεια της ακοής μου θυμίζουν ότι τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως πριν. Αλλά ούτε εγώ είμαι όπως πριν.
Είμαι πιο δυνατή. Πιο ήρεμη. Πιο ευγνώμων. Πιο αληθινή.
Κάποτε φοβόμουν πολύ το αύριο. Σήμερα φοβάμαι περισσότερο να μην ζήσω αρκετά το σήμερα.
Αν με ρωτούσε κάποιος τι μου έμαθε όλη αυτή η διαδρομή, θα του έλεγα το εξής:
Να μην αφήνει τίποτα για αργότερα. Να αγαπά πιο πολύ. Να συγχωρεί πιο εύκολα. Να μην χάνει χρόνο με ανθρώπους, καταστάσεις και σκέψεις που του κλέβουν την ψυχή. Να λέει «σ’ αγαπώ», «σε χρειάζομαι», «συγγνώμη», «ευχαριστώ» χωρίς να το σκέφτεται.
Γιατί η ζωή μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Και όταν το καταλάβεις αυτό, τότε σταματάς να ζεις βιαστικά και αρχίζεις να ζεις πραγματικά.
Εννέα χρόνια μετά, είμαι ακόμη εδώ.
Με τις ουλές μου, με τις δυσκολίες μου, με τα σημάδια μου, με τις αδυναμίες μου.
Αλλά είμαι εδώ.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα.
Είμαι η Σταυρούλα Μιλτιάδου και ειμαι brain tumor survivor!
