Πριν από ένα χρόνο έμπαινα σε ένα κρύο, παγωμένο δωμάτιο, μόνη μου, σε ένα φορείο, γυμνή μέσα και έξω κυριολεκτικά. Γύρω μου είχα άγνωστους ανθρώπους να μιλούν μια ξένη για μένα γλώσσα και να γνωρίζω πως η ζωή μου βρίσκεται στα χέρια τους. Από αυτούς θα εξαρτιόταν αν θα ξυπνούσα μετά από την πολύωρη εγχείρηση που θα ακολουθούσε ή όχι.

Στο δωμάτιο αυτό, το κρύο, το παγωμένο και το “άψυχο” ένιωθα τη ζεστασιά του αγαπημένου μου έξω από το χειρουργείο να διαπερνά τους ψυχρούς τοίχους και να με αγκαλιάζει αλλά και τον ΘΕΟ να με κρατάει από το χέρι… Ένα χέρι ζεστό, τρυφερό, σαν το άγγιγμα της κόρης μου, να μου σφίγγει την παλάμη για οκτώ και πλέον ώρες χωρίς να με αφήσει ούτε στιγμή.

KORANTINA HOMES

Ονομάζομαι Σταυρούλα Μιλτιάδου, είμαι δημοσιογράφος και ιδιοκτήτρια του www.PafosPress.com. Eίμαι 38 ετών και πριν από δύο χρόνια διαγνώστηκα με ακουστικό νευρίνωμα. Το ακουστικό νευρίνωμα είναι ένας σπάνιος, καλοήθης όγκος, ο οποίος εντοπίζεται στο πίσω μέρος του αυτιού και επηρεάζει τρία σημαντικά νεύρα. Το ακουστικό, το προσωπικό και αυτό της ισορροπίας…

Πως το ανακάλυψα και τι ακολουθήθηκε μέχρι τη διαδικασία του χειρουργείου διαβάστε ΕΔΩ.

Ένα χρόνο ακριβώς μετά λοιπόν πάλι μέσα από μια μεγαλύτερη κατάθεση ψυχής, με όλη την ειλικρίνεια και με το χέρι στην καρδιά θα σας πω για το πόσο αυτή η επέμβαση αφαίρεσης του όγκου μετά από κρανιοτομή με 16 κλίπς να μου “διακοσμούν” το κεφάλι, μου έκανε το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δώσει κανείς σε έναν άνθρωπο. Αλλά και αυτά που δυστυχώς μου “στέρησε” αλλά παρόλα αυτά χαίρομαι που έγινε ακόμη και έτσι…

[αν η φωτογραφία σας ενοχλεί απολογούμαι αλλά είναι μετά την καισσαρική μου τομή, το πιο όμορφη σημάδι μου και το αγαπώ]

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι πήγα στη Γερμανία στις 20 Μαρτίου του 2018 περπατώντας και επέστρεψα στις 7 Απριλίου 2018 σε τροχοκάθισμα γιατί δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου αφού ήμουν αδύναμη και δεν είχα ισορροπία. Θυμάμαι πως το μυαλό μου ήθελε αλλά το σώμα μου δεν μπορούσε να ακολουθήσει.

Φοβήθηκα, τρόμαξα, πανικοβλήθηκα, αλλά η ανάγκη μου να δώ και να αγκαλιάσω ξανά το παιδί μου ήταν τόσο μεγάλη που δεν με ενδιέφερε τίποτα. Δεν πονούσε η πληγή στο κεφάλι, δεν ζαλιζόμουνα, δεν ήμουν αδύναμη… Η αγάπη του παιδιού μου θα τα γιάτρευε όλα σε λίγες ώρες αφότου φθάσαμε στην Κύπρο.

Το πίστεψα, το ήθελα και το είχα πάρει απόφαση ότι τίποτα δεν θα με ρίξει… ίσως δυσκολευτώ να ξαναπερπατήσω ίσια, να οδηγήσω, να κάνω τα απλά και καθημερινά πράγματα που έκανα πριν, αλλά ήμουν σίγουρη ότι δεν θα μου έπαιρνε καιρό. ΘΑ ΕΠΕΣΤΡΕΦΑ ΣΥΝΤΟΜΑ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ. Όπερ και εγένετο!!!

Αυτή η περιπέτεια μόνο καλό μου έκανε. Αυτός ό μικρούλης, καλοήθης, πονηρούλης όγκος, με έκανε επιτέλους καλά!!! Όχι δεν τρελάθηκα. Απλά μετά από όλα όσα πέρασα, τον πόνο, τη ζάλη, τον φόβο για το αύριο επιτέλους κατάλαβα. Κατάλαβα ότι στη ζωή δεν βάζουμε άνω τελείες, ούτε κόμματα. Τη ζωή τη ζούμε κάθε μέρα. Όπως και αν είναι, ότι και να συμβαίνει γύρω μας, απολαμβάνοντας ακόμη και τα πιο μικρά και ασήμαντα, όπως έναν καφέ με τον σύντροφό μας ή μια διαφωνία μαζί του. Ακόμη και κάτι πιο αστείο όπως μπορεί να είναι το ενοχλητικό ξύπνημα του 18χρονου σκύλου μας όταν γαυγίζει από τις 6 το πρωί και κάθε πρωί για να με οδηγήσει στο ψυγείο για φαγητό από τα χαράματα. Γελάω αλλά η νέα πραγματικότητα την οποία ζω με εκστασιάζει πραγματικά.

Χαίρομαι που ξυπνάω κάθε μέρα με το διαπεραστικό γαύγισμα του Ρόμεο γιατί διαπιστώνω ότι αρχίζει μια καινούργια μέρα! Τι πιο όμορφο από αυτό; Το τι θα συμβεί κάθε μέρα δεν με ενδιαφέρει αρκεί να συμβεί και να εγώ να το ζήσω γιατί είμαι ΕΔΩ.

Εμείς οι Acoustic Nevroma Tumor Survivors μαθαίνουμε τόσα πολλά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Όλα μπορεί να αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή. Είμαστε μια οικογένεια γιατί μόνο εμείς αλλά και αυτοί που είναι πολύ κοντά μας ξέρουν τι περάσαμε, περνούμε και που θα ζούμε με αυτό για το όσο διαρκέσει η ζωή μας.

Δεν ξέρω πως θα ακουστεί αυτό αλλά, χαίρομαι και αισθάνομαι πολύ τυχερή που το πέρασα όλο αυτό. Γιατί επιτέλους ΖΩ τη ζωή που ήθελα πάντα να ζω. Μια ζωή χωρίς φόβο, αμφιβολία και άγχος. Δεν λέω ότι έχω γίνει αναίσθητη απλά ακόμη και από τα δύσκολα που μπορεί να ρθουν βρίσκω πάντα το παραθυράκι αυτό που κρύβει το φως, τη χαρά, την ελπίδα και τη λύση.

Δεν ξέρω για τους άλλους φίλους Acoustic Nevroma Tumor Survivors  αλλά προσωπικά σε εμένα όλα πήγαν σχεδόν καλά. Δεν επηρεάστηκε το προσωπικό μου νεύρο… μόνο τα άλλα δύο νεύρα. Είμαι κάπως ανισόρροπη, αλλά δεν βαριέσαι; Πάντα ήμουνα 🙂 και έχασα την ακοή στο αριστερό μου αυτί. Ναι το αριστερό μου αυτάκι δεν ακούει πλέον μόνο του αλλά με βοήθεια 🙂 Τα ακουστικά ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ μου έδωσαν πίσω την ακοή στο αριστερό μου αυτί με ένα απλό και “μαγικό” τρόπο.

Με την ευκαιρία αυτή να ευχαριστήσω από καρδιάς τον Μάριο Μιλτιάδους – Ακουπροσθετιστή [HAD] καθώς και τον Κωνσταντίνο Αβρααμίδη – Ακουολόγο, για τον επαγγελματισμό τους και τη σημασία που έδωσαν στη δική μου περίπτωση και που μαζί καταφέραμε να βρούμε τη “λύση” ούτως ώστε το αριστερό αυτί να “αναστηθεί”.

Δεν ήταν εύκολο να το αντιμετωπίσω αυτό στην αρχή και να δεχθώ ότι χρειάζομαι ακουστικά για να ακούω περίπου όπως και πριν. Χρειάστηκε να δουλέψω πολύ με τον εαυτό μου και τη ψυχολογία μου, αλλά στο τέλος τα κατάφερα. Σημασία έχει όταν υπάρχουν λύσεις να μην έχουμε ταμπού και προκαταλήψεις, να δεχθούμε το πρόβλημά μας και να το αντιμετωπίσουμε. Το πρώτο βήμα για την λύση ενός προβλήματος είναι η αποδοχή του!

Θα μπορούσα να μιλάω ασταμάτητα για την ιστορία μου. Αλλά δεν θέλω να σας κουράσω. Το μοιράζομαι μαζί σας γιατί γενικά μου αρέσει να μοιράζομαι αυτά που με βοήθησαν εμένα στη ζωή μου, μπας και βοηθήσω κάποιους άλλους. Μετά το πρώτο που άρθρο [διαβάστε ΕΔΩ] έλαβα πολλά τηλεφωνήματα από άτομα που αντιμετώπιζαν την ίδια κατάσταση με μένα. Είχαν άγχος, απορίες, φοβίες, ανασφάλειες… Κατανοητό. Μιλήσαμε… γίναμε φίλοι, οικογένεια… Εύχομαι ολόψυχα να βοήθησα…! και σας ευχαριστώ που με εμπιστευθήκατε.

Ναι δεν ακούω χωρίς βοήθεια από το αριστερό μου αυτί. Ναι έχω καθημερινά αστάθεια αλλά ξέρετε κάτι; Ποτέ στη ζωή μου δεν υπήρξα πιο ευτυχισμένη, πιο γεμάτη, πιο δυνατή! Κάνω τόσα σχέδια για το αύριο που …τρομάζω :).

Μετά από όλα όσα πέρασα είμαι ΕΔΩ πιο ΔΥΝΑΤΗ και πιο καλά από ποτέ! Είναι εντάξει να μην είμαστε τελείως εντάξει. Είναι εντάξει να μην είμαστε τελείως καλά! Αρκεί να είμαστε ο εαυτός μας και να είμαστε καλοί άνθρωποι! Κάντε όσα περισσότερα καλά μπορείτε στους γύρω σας και δείτε τη ζωή ως μια ευκαιρία για αγάπη και προσφορά! . Δώστε αγάπη δίχως όρια. Πιστέψτε σε αυτή και θα σας βρει. Πιστέψτε στα θαύματα και θα γίνουν. Πιστέψτε στους αγγέλους, υπάρχουν. Υπάρχουν και είναι ανάμεσά μας! Πιστέψτε και όλα μπορούν να συμβούν!!!