Υπάρχει μια χαρά που δεν έχει συμβεί ακόμα, κι όμως τη νιώθεις ήδη, χωρίς να μπορείς πάντα να την εξηγήσεις.
Η προσμονή δεν είναι η στιγμή που έρχεται, αλλά όλο το πριν, αυτό που σε γεμίζει χωρίς να σου έχει δοθεί τίποτα ακόμη.
Είναι ένα χαμόγελο που εμφανίζεται μόνο του, μια σκέψη που επιστρέφει ξανά και ξανά, ένα “έρχεται” που δεν κουράζει αλλά σε κρατά ζωντανό.
Όταν περιμένουμε κάτι ή κάποιον που αγαπάμε, η χαρά, η ανυπομονησία και η αγωνία μπλέκονται γλυκά, όχι σαν άγχος, αλλά σαν απόδειξη ότι η ζωή κινείται.
Η προσμονή αλλάζει τον χρόνο, άλλοτε τον κάνει να κυλά αργά κι άλλοτε να τρέχει, και μας επιτρέπει να ζούμε στιγμές πριν καν υπάρξουν.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο όμορφο κομμάτι της, ότι δεν αφορά μόνο το αποτέλεσμα, αλλά ολόκληρη τη διαδρομή μέχρι να φτάσει.
Η προσμονή δεν είναι αδυναμία ούτε προσκόλληση, αλλά ένδειξη ότι η καρδιά μας παραμένει ανοιχτή και διαθέσιμη.
Είναι η ικανότητά μας να χαρούμε πριν χαρούμε, να γεμίσουμε πριν γεμίσουμε και να νιώσουμε πριν αγγίξουμε.
Και όταν τελικά έρθει αυτό που περιμέναμε, μπορεί να μην είναι ακριβώς όπως το είχαμε φανταστεί, αλλά θα είναι αληθινό.
Και θα κουβαλά μέσα του όλη εκείνη την προσμονή που μας κράτησε παρόντες, ζωντανούς και φωτεινούς.
Γιατί η προσμονή, όταν γεννιέται από αγάπη, δεν μας αδειάζει, αλλά μας γεμίζει.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
