Υπάρχουν σχόλια που λέγονται δήθεν αθώα.
Σχόλια που κάποιοι τα πετούν εύκολα, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς να αναλογιστούν τι μπορεί να προκαλέσουν στον άνθρωπο που τα ακούει.
«Πάχυνες;»
«Αδυνάτισες πολύ, δεν σου πάει».
«Έβαλες κιλά».
«Έγινες άλλος άνθρωπος».
«Πρόσεχε λίγο τον εαυτό σου».
Λόγια που ίσως για εκείνον που τα λέει να μοιάζουν απλές παρατηρήσεις. Για εκείνον όμως που τα δέχεται, μπορεί να γίνουν βάρος. Μπορεί να αγγίξουν μια πληγή που δεν φαίνεται. Μπορεί να ξυπνήσουν ανασφάλειες, πόνο, ντροπή, θυμό ή μια μάχη που δίνεται σιωπηλά.
Γιατί κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει πραγματικά στη ζωή του άλλου.
Δεν ξέρεις αν ένας άνθρωπος πάχυνε επειδή περνά μια δύσκολη περίοδο.
Δεν ξέρεις αν αδυνάτισε λόγω άγχους, στενοχώριας ή προβλήματος υγείας.
Δεν ξέρεις αν παλεύει με ορμονικές αλλαγές, φαρμακευτική αγωγή, κατάθλιψη, πένθος, εξάντληση ή μια καθημερινότητα που τον έχει γονατίσει.
Δεν ξέρεις αν αυτό που εσύ σχολιάζεις απλά, εκείνος το πολεμά κάθε μέρα μπροστά στον καθρέφτη.
Το σώμα ενός ανθρώπου δεν είναι δημόσιο θέμα συζήτησης.
Δεν είναι αφορμή για σχόλιο.
Δεν είναι χώρος όπου μπορούμε να αφήνουμε την αδιακρισία μας και να τη βαφτίζουμε ενδιαφέρον.
Αν θέλουμε πραγματικά να δείξουμε ενδιαφέρον, υπάρχουν άλλοι τρόποι.
Μπορούμε να ρωτήσουμε:
«Πώς είσαι;»
«Είσαι καλά;»
«Χρειάζεσαι κάτι;»
«Χαίρομαι που σε βλέπω».
Δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε το σώμα, το βάρος, την εμφάνιση, την αλλαγή. Δεν χρειάζεται να μετράμε τους ανθρώπους με κιλά, με πρόσωπα, με ρούχα, με εικόνες.
Ο κάθε άνθρωπος έχει τη διαδρομή του. Έχει τις δυσκολίες του, τις μέρες του, τις νίκες του, τις σιωπές του. Και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να στεκόμαστε απέναντί του με σεβασμό.
Πριν πούμε λοιπόν κάτι για την εμφάνιση κάποιου, ας σταματήσουμε για λίγο.
Ας σκεφτούμε αν αυτό που θα πούμε βοηθά, γιατρεύει, στηρίζει.
Αν όχι, καλύτερα να μη λεχθεί.
Γιατί η ευγένεια δεν κοστίζει.
Η διακριτικότητα δεν είναι αδυναμία.
Και ο σεβασμός είναι από τα πιο όμορφα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν άνθρωπο.
Ας μάθουμε να βλέπουμε τους ανθρώπους πιο βαθιά.
Όχι μόνο το σώμα τους.
Όχι μόνο την εικόνα τους.
Αλλά την ψυχή, την προσπάθεια, τη διαδρομή και όλα όσα μπορεί να κουβαλούν χωρίς να τα λένε.
Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μάχη δίνει ο άλλος.
Και μερικές φορές, μια κουβέντα λιγότερη μπορεί να είναι η μεγαλύτερη πράξη σεβασμού.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
