Ζούμε σε μια εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται περισσότερο με τη ζωή των άλλων παρά με τη δική τους. Έχουν άποψη για το πώς ντύνεται κάποιος, πώς μιλά, πώς μεγαλώνει τα παιδιά του, τι δουλειά κάνει, πόσα χρήματα έχει, αν χώρισε, αν ξαναερωτεύτηκε, αν πάχυνε, αν αδυνάτισε, αν προχώρησε ή αν έμεινε πίσω.
Είναι πολύ εύκολο να κοιτάζουμε τους άλλους από απόσταση και να βρίσκουμε λάθη. Να σχολιάζουμε, να ψιθυρίζουμε, να ειρωνευόμαστε, να συγκρίνουμε, να κρίνουμε. Πολύ πιο εύκολο από το να καθίσουμε για λίγο μόνοι μας μπροστά στον καθρέφτη και να αναρωτηθούμε:
Εμείς τι άνθρωποι είμαστε πραγματικά;
Πόσο σωστοί είμαστε στις δικές μας σχέσεις; Πόσες φορές πληγώσαμε ανθρώπους χωρίς να το καταλάβουμε; Πόσες φορές μιλήσαμε άσχημα, αδικήσαμε, γίναμε εγωιστές, απότομοι ή αχάριστοι; Πόσες φορές ζητήσαμε πράγματα από τους άλλους που ούτε εμείς οι ίδιοι μπορούσαμε να δώσουμε;
Γιατί είναι εύκολο να πεις ότι κάποιος είναι κακός γονιός. Αλλά ξέρεις άραγε τι βάρος κουβαλά; Ξέρεις πόσες ώρες δουλεύει; Ξέρεις αν κοιμάται τα βράδια ή αν ζει με φόβο, άγχος, οικονομικά προβλήματα ή ενοχές;
Είναι εύκολο να πεις ότι κάποιος είναι αλαζόνας, αγενής ή απόμακρος. Αλλά ξέρεις μήπως αν αυτός ο άνθρωπος έχει πληγωθεί τόσο πολύ που έμαθε να προστατεύεται; Ξέρεις αν κουβαλά θλίψη, μοναξιά, κατάθλιψη ή μια ζωή γεμάτη απογοητεύσεις;
Είναι εύκολο να σχολιάσεις μια γυναίκα που πήρε κιλά, έναν άντρα που γέρασε, έναν άνθρωπο που δεν χαμογελά πια όπως παλιά. Αλλά ξέρεις τι μπορεί να πέρασε; Ξέρεις αν έδωσε μάχη με την υγεία του, με τα φάρμακα, με το άγχος, με τις απώλειες ή με τη ζωή την ίδια;
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι κρίνουν τους άλλους γιατί είναι πιο εύκολο από το να κάνουν αυτοκριτική. Είναι πιο εύκολο να κοιτάς έξω από το παράθυρο παρά μέσα σου.
Γιατί η αυτοκριτική θέλει δύναμη. Θέλει θάρρος να παραδεχτείς ότι και εσύ έχεις πληγώσει, ότι και εσύ έχεις κάνει λάθη, ότι δεν είσαι πάντα τόσο καλός, τόσο σωστός ή τόσο αθώος όσο θέλεις να πιστεύεις.
Θέλει γενναιότητα να πεις:
«Εδώ έφταιξα.»
«Εδώ θα μπορούσα να φερθώ καλύτερα.»
«Εδώ αδίκησα έναν άνθρωπο.»
«Εδώ άφησα τον εγωισμό μου να μιλήσει.»
«Εδώ δεν στάθηκα όπως έπρεπε.»
Αλλά μόνο έτσι μεγαλώνει πραγματικά ο άνθρωπος. Όχι κρίνοντας συνεχώς τους άλλους, αλλά δουλεύοντας λίγο περισσότερο με τον εαυτό του.
Αν ο καθένας από εμάς αφιέρωνε τον χρόνο που ξοδεύει για να σχολιάζει τους γύρω του στο να βελτιώσει λίγο τον χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του, την υπομονή του, τη στάση του απέναντι στους άλλους, ίσως ο κόσμος να ήταν λίγο πιο ήρεμος, λίγο πιο δίκαιος, λίγο πιο ανθρώπινος.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όλοι έχουμε αρκετή δουλειά να κάνουμε με τον εαυτό μας.
Και ίσως εκεί πρέπει να αρχίζουμε κάθε φορά.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
