Υπάρχουν στιγμές που πέφτουμε. Όχι θεαματικά. Όχι με φωνές. Απλώς κουραζόμαστε. Κάτι μας βαραίνει, κάτι μας πληγώνει, κάτι μας ξεπερνά. Και για λίγο χάνουμε τον βηματισμό μας.
Δεν πέφτουμε επειδή είμαστε αδύναμοι. Πέφτουμε επειδή είμαστε άνθρωποι. Γιατί αγαπάμε, περιμένουμε, ελπίζουμε, δίνουμε. Και καμιά φορά όλα αυτά κουράζουν περισσότερο απ’ όσο φανταζόμασταν.
Όλοι πέφτουμε για κάτι. Για μια απουσία. Για μια σιωπή. Για μια συμπεριφορά που δεν καταλάβαμε. Για έναν άνθρωπο που δεν στάθηκε όπως θα θέλαμε. Και τότε σωπαίνουμε λίγο. Μαζευόμαστε. Παίρνουμε ανάσα.
Κι έπειτα, με τον τρόπο μας, επιστρέφουμε.
Όχι πάντα δυνατοί. Όχι πάντα έτοιμοι. Αλλά παρόντες. Με όση δύναμη έχουμε εκείνη τη στιγμή. Με όση αντοχή μας έχει απομείνει. Άλλες φορές με ένα χαμόγελο, άλλες με μια αγκαλιά, άλλες απλώς με το να συνεχίσουμε.
Η επιστροφή δεν είναι πάντα νίκη. Είναι επιλογή. Είναι το «δεν χάνομαι». Είναι το «θα σταθώ ξανά, έστω και λίγο κουρασμένος».
Και δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν. Ούτε πόσο αντέχουμε, ούτε πόσο δυνατοί είμαστε. Αρκεί που επιστρέφουμε. Αρκεί που δεν εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας.
Γιατί ό,τι κι αν μας ρίχνει, όσο κι αν πονά, όσο κι αν βαραίνει, βρίσκουμε πάντα έναν τρόπο να είμαστε εδώ. Να συνεχίζουμε. Να επιστρέφουμε.
Με όση δύναμη έχουμε. Και αυτό, από μόνο του, είναι αρκετό.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
