Υπάρχουν μέρες που δεν πονάμε, δεν είμαστε χάλια, δεν καταρρέουμε. Απλώς νιώθουμε λίγο χαμένοι. Σαν να θόλωσε για λίγο η εικόνα. Σαν να χρειάζεται το χαμόγελο να καθίσει κάπου στην άκρη και να ξεκουραστεί.
Και αυτό είναι εντάξει.
Δεν χρειάζεται να είμαστε πάντα δυνατοί, πάντα φωτεινοί, πάντα αισιόδοξοι. Δεν χρειάζεται να φοράμε χαμόγελα για να αποδείξουμε ότι αντέχουμε.
Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες. Λίγο τα Χριστούγεννα, λίγο τα τρεχαματα δεξιά κι αριστερά, λίγο τα «πρέπει» και τα «μη», οι ρυθμοί που δεν μας χωράνε… χωρίς να το καταλάβουμε, χάνουμε για λίγο τον βηματισμό μας.
Το σημαντικό όμως είναι να μη μας παίρνει από κάτω.
Να μη χάνουμε την πίστη μας.
Να μη χάνουμε τη θέλησή μας.
Να μη ξεχνάμε ότι αυτό που είμαστε δεν χάνεται επειδή κουραστήκαμε.
Δεν χρειάζεται να διορθώσουμε κάθε δύσκολο συναίσθημα. Χρειάζεται απλώς να μην εγκαταλείψουμε.
Γιατί το έχουμε πει χιλιάδες φορές και το ξέρουμε καλά: όσες φορές κι αν πέσουμε, άλλες τόσες θα σηκωθούμε.
Όχι με θόρυβο. Όχι με μεγάλα λόγια. Αλλά με πίστη, με επιμονή και με μια ήσυχη δύναμη που δεν φαίνεται πάντα, αλλά είναι εκεί.
Ο εαυτός μας δεν χάνεται. Μπορεί να κουραστεί. Μπορεί να σωπάσει. Μπορεί να χρειαστεί χρόνο. Και κάποια στιγμή, αργότερα, θα επιστρέψει. Ίσως πιο ήρεμος. Ίσως πιο ώριμος. Ίσως με λιγότερες βεβαιότητες, αλλά με περισσότερη αλήθεια.
Και μέχρι τότε, συνεχίζουμε.
Ακόμα κι όταν το χαμόγελο ξεκουράζεται.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
