της Σταυρούλας Μιλτιάδου
Υπάρχουν λέξεις που πληγώνουν, αλλά υπάρχουν και λέξεις που γιατρεύουν. Λέξεις απλές, καθημερινές, χωρίς στόμφο που όμως έχουν τη δύναμη να απαλύνουν την ψυχή, να ξαναφέρουν φως εκεί που έχει πέσει σκιά. Μια φράση γεμάτη καλοσύνη, ένα κείμενο γραμμένο με αλήθεια, μπορεί να κάνει τον άλλον να νιώσει πως δεν είναι μόνος.
Στον κόσμο που ζούμε, όπου η φασαρία, ο θυμός και η ταχύτητα κυριαρχούν, οι λέξεις έχουν γίνει συχνά εργαλείο άμυνας ή επίθεσης. Όμως οι λέξεις δεν είναι φτιαγμένες μόνο για να πληγώνουν· μπορούν να χτίζουν, να γεφυρώνουν, να δίνουν ελπίδα. Ένα απλό “είμαι εδώ”, ένα “σε καταλαβαίνω”, ένα “θα τα καταφέρεις” μπορεί να γίνει βάλσαμο για μια κουρασμένη ψυχή.
Όταν γράφεις ή μιλάς με πρόθεση καλοσύνης, δεν ξέρεις ποιον αγγίζεις. Ίσως κάποιον που δίνει τη δική του μάχη σιωπηλά, κάποιον που είχε ανάγκη να διαβάσει ακριβώς εκείνη τη φράση για να πάρει κουράγιο. Και εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, έχεις γίνει μέρος της θεραπείας του. Γιατί οι λέξεις, όταν βγαίνουν από την καρδιά, βρίσκουν πάντα τον δρόμο προς μια άλλη καρδιά.
Κι αν καμιά φορά δεν βρίσκεις τις σωστές λέξεις, μην ανησυχείς η σιωπή που κουβαλά αγάπη λέει πολλά. Οι λέξεις που θεραπεύουν δεν χρειάζονται στόμφο ή τέλεια σύνταξη χρειάζονται μόνο αλήθεια. Και κάθε φορά που μιλάς με αλήθεια, με καλοσύνη, με κατανόηση, γίνεσαι κι εσύ ένα μικρό φως στον κόσμο. Ένα φως που, χωρίς να το ξέρει, μπορεί να γιατρέψει κάποιον άλλον.
Άδραξε τη μέρα, ζήσε, πιές τον καφέ σου κάνε το τσιγάρο σου δες γύρω σου και πίστεψε πως δεν είσαι μόνος. Σαν και εμας πολλοί!!! Άρα ποτέ δεν είμαστε ουσιαστικά μόνοι…
