Υπάρχουν σχέσεις που δεν σπάνε. Απλώς σωπαίνουν για λίγο.
Όχι γιατί τελείωσαν, αλλά γιατί κάπου στη διαδρομή κουράστηκαν, παρεξηγήθηκαν, πληγώθηκαν.
Και χρειάστηκαν απόσταση για να μην ειπωθούν λόγια που δεν θα γυρίζουν πίσω.
Μου λείπεις. Όχι με τρόπο δραματικό. Με εκείνον τον ήσυχο τρόπο που σου θυμίζει πως κάποιος ήταν πάντα εκεί. Πριν από τις εξηγήσεις. Πριν από τα λάθη. Πριν από τα «έπρεπε».
Μου λείπει το μαζί μας όπως ήταν. Η αίσθηση της ασφάλειας. Η σιωπηλή κατανόηση. Το ότι δεν χρειαζόταν να αποδείξουμε τίποτα για να είμαστε κοντά.
Ξέρω πως όλοι περνάμε δύσκολα. Και ξέρω πως καμιά φορά ο πόνος μάς κάνει να βλέπουμε μόνο ό,τι μας λείπει. Όχι ό,τι προϋπήρχε.
Αν υπήρξαν στιγμές που δεν στάθηκα όπως θα ήθελες, δεν ήταν από αδιαφορία. Ήταν από ανθρώπινη αδυναμία. Γιατί κι εγώ, όπως όλοι, προσπαθώ να αντέξω όσα κουβαλάω.
Δεν ζητώ δικαίωση. Δεν ζητώ να με καταλάβεις πλήρως. Ζητώ μόνο να θυμηθούμε ότι κάποτε ήμασταν μαζί χωρίς να μετράμε.
Κάποιοι δεσμοί δεν θέλουν εξηγήσεις. Θέλουν χώρο. Και μια στιγμή αλήθειας. Αν κάποτε νιώσεις έτοιμη, εγώ είμαι εδώ. Όχι όπως ήμασταν ακριβώς πριν αλλά με την ίδια αγάπη.
Γιατί ό,τι χτίστηκε με καρδιά δεν χάνεται. Περιμένει.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
