Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς, ανοίγεις το παράθυρο και πριν καν πιεις καφέ, έχεις ήδη αποφασίσει πώς θα νιώθεις.
Συννεφιά; Βαρύ κεφάλι.
Βροχή; Μια ανεξήγητη μελαγχολία.
Ήλιος; Λίγο πιο ελαφριά ψυχή.
Δεν είσαι ο μόνος. Πολλοί από εμάς συνδέουμε, συνειδητά ή όχι, τον καιρό με τη διάθεσή μας. Σαν να του δίνουμε άδεια να καθορίσει το μέσα μας.
Κι όμως… δεν φταίει ο ουρανός.
Το έζησα κι εγώ
Υπήρξαν περίοδοι στη ζωή μου που οι γκρίζες μέρες με έριχναν. Όχι επειδή συνέβαινε κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή έτσι ένιωθα. Έμοιαζε λογικό: έξω σκοτάδι, μέσα σκοτάδι.
Μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα κάτι απλό αλλά καθοριστικό: ο καιρός απλώς υπάρχει. Εγώ είμαι αυτός που του δίνω νόημα.
Η συννεφιά δεν είναι θλίψη είναι παύση
Η συννεφιά δεν σημαίνει πάντα λύπη.
Μπορεί να είναι ξεκούραση.
Μπορεί να είναι εσωστρέφεια.
Μπορεί να είναι χώρος για σκέψη.
Όπως και στη ζωή:
δεν γίνεται να έχεις πάντα ήλιο.
Αλλά δεν γίνεται και να σταματάς κάθε φορά που συννεφιάζει.
Ο ήλιος δεν φέρνει χαρά, απλώς τη φωτίζει
Ο ήλιος δεν μας κάνει χαρούμενους.
Απλώς μας θυμίζει πώς είναι η χαρά όταν ήδη υπάρχει μέσα μας.
Αν περιμένεις τον καιρό για να νιώσεις καλά, του παραδίδεις τη δύναμή σου.
Αν όμως μάθεις να δημιουργείς μικρό «ήλιο» μέσα σου, τότε ο καιρός γίνεται απλώς το φόντο.
Ένα μικρό boost για τις δύσκολες μέρες
Τι έμαθα με τον καιρό (κυριολεκτικά και μεταφορικά):
- Δεν χρειάζεται να είμαι στα καλύτερά μου για να προχωρήσω
- Δεν χρειάζεται να «νιώθω καλά» για να κάνω κάτι καλό για μένα
- Και κυρίως: μια κακή μέρα δεν είναι κακή ζωή
Κάποιες φορές το πιο δυνατό boost δεν είναι το φως απ’ έξω, αλλά το ότι δεν εγκατέλειψες τον εαυτό σου.
Αν σήμερα έξω έχει συννεφιά…
…δεν σημαίνει ότι πρέπει να κουβαλήσεις σύννεφα και μέσα σου. Μπορείς να τα κοιτάξεις, να τα αποδεχτείς και να συνεχίσεις.
Γιατί τελικά,
ο καιρός αλλάζει.
Κι εσύ το έχεις αποδείξει: αντέχεις.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
