Σε περιόδους αβεβαιότητας, όταν οι ειδήσεις γεμίζουν με ανησυχίες και ο κόσμος γύρω μας δείχνει πιο απρόβλεπτος από ποτέ, ο φόβος βρίσκει εύκολα χώρο να ριζώσει μέσα μας. Είναι ένα συναίσθημα βαθιά ανθρώπινο. Μας προειδοποιεί, μας προστατεύει, μας υπενθυμίζει ότι η ζωή δεν είναι πάντα δεδομένη. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στον φόβο που μας αφυπνίζει και στον φόβο που μας παραλύει.
Όταν ο φόβος γίνεται κυρίαρχος, τότε αρχίζει να μας στερεί κάτι πολύτιμο τη δυνατότητα να σκεφτούμε καθαρά. Και σε στιγμές κρίσης, αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο δεν είναι ο πανικός, αλλά η ψυχραιμία.
Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από δύσκολες στιγμές / πολέμους, φυσικές καταστροφές, κρίσεις και απειλές. Κι όμως, οι κοινωνίες προχώρησαν μπροστά όχι επειδή δεν φοβήθηκαν, αλλά επειδή βρήκαν τη δύναμη να σταθούν όρθιες απέναντι στον φόβο.
Η ψυχραιμία δεν σημαίνει αδιαφορία. Δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τον κίνδυνο ή ότι υποτιμούμε τις δυσκολίες. Σημαίνει ότι επιλέγουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με καθαρό μυαλό, χωρίς να αφήνουμε τον πανικό να καθορίζει τις αποφάσεις μας.
Σε τέτοιες στιγμές χρειάζεται να θυμόμαστε κάτι απλό αλλά ουσιαστικό οι άνθρωποι τα καταφέρνουν καλύτερα όταν λειτουργούν με λογική, αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Όταν ο καθένας κρατά τη θέση του με υπευθυνότητα και νηφαλιότητα, τότε ακόμη και οι πιο δύσκολες καταστάσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Ο φόβος μπορεί να είναι ένας κακός σύμβουλος. Η ψυχραιμία, αντίθετα, είναι δύναμη. Είναι η ικανότητα να σταθούμε για λίγο, να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να πούμε «Θα το αντιμετωπίσουμε».
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι κοινωνίες δεν προχωρούν μπροστά με τον πανικό. Προχωρούν μπροστά με ανθρώπους που, ακόμη και μέσα στην ανησυχία, επιλέγουν να παραμείνουν ψύχραιμοι.
Και αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη μορφή δύναμης.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
