Υπάρχουν πρωινά που ξυπνάς χωρίς αφορμή και τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα. Δεν ξέρεις γιατί. Δεν υπάρχει λόγος, ούτε κάτι συγκεκριμένο. Κι όμως… κάτι μέσα σου συγκινείται.
Η ψυχή ξέρει πότε χρειάζεται να ελαφρύνει, πότε έχει μαζέψει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να κρατήσει.
Τότε έρχεται η μουσική. Ένα τραγούδι, μια μελωδία, μια φωνή που μοιάζει να σε καταλαβαίνει.
Και κάπως έτσι, τα δάκρυα κυλούν απαλά όχι σαν λύπη, αλλά σαν λύτρωση.
Γιατί τα δάκρυα δεν είναι πάντα σημάδι πόνου. Είναι σημάδι ότι νιώθεις, ότι η καρδιά σου είναι ακόμα ζωντανή. Ότι δεν έχει σκληρύνει από τις δυσκολίες, ότι παραμένεις άνθρωπος.
Η μουσική έχει τη μαγική ικανότητα να φτάνει εκεί που δεν φτάνουν οι λέξεις. Να σε ακουμπά απαλά και να σε βοηθά να θυμηθείς, να γιατρευτείς, να ανασάνεις.
Και όταν τελειώσει το τραγούδι, όταν σκουπίσεις τα μάτια σου, νιώθεις μια γαλήνη… σαν να πέρασε από μέσα σου μια μικρή βροχή και να καθάρισε τον ουρανό.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
