Η καθημερινότητα έχει έναν μοναδικό τρόπο να μας δοκιμάζει. Επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ρυθμό, την ίδια διαδρομή, τους ίδιους ανθρώπους στο ίδιο «κάδρο». Το πρωινό ξύπνημα, η δουλειά, οι υποχρεώσεις, η ρουτίνα, οι διάφοροι χαρακτήρες που συναντάμε ξανά και ξανά, όλα μαζί δημιουργούν ένα τοπίο γνώριμο αλλά συχνά κουραστικό.
Μερικές φορές νιώθουμε ότι ο χρόνος κινείται κυκλικά, σαν να ζούμε το ίδιο επεισόδιο σε επανάληψη. Και τότε κάτι μέσα μας βαραίνει. Η διάθεση πέφτει, η ενέργεια μειώνεται, το ενδιαφέρον θολώνει.
Όμως υπάρχει μια σιωπηλή αλήθεια που πολλές φορές ξεχνάμε: η καθημερινότητα, όσο επαναλαμβανόμενη κι αν είναι, δεν παύει να είναι επιλογή.
Επιλογή όχι με την έννοια ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα από τη μια μέρα στην άλλη,
αλλά με την έννοια ότι μπορούμε να διαλέξουμε πώς στεκόμαστε μέσα σε αυτή.
Μπορούμε να επιλέξουμε αν θα αφήσουμε τη ρουτίνα να μας πνίξει ή αν θα την παρατηρήσουμε σαν καθρέφτη, για να δούμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε.
Μπορούμε να επιλέξουμε αν οι άνθρωποι γύρω μας θα μας καθορίζουν ή αν θα κρατήσουμε το δικό μας μέτρο, τη δική μας εσωτερική ισορροπία.
Μπορούμε να επιλέξουμε αν θα αφηνόμαστε στη μονοτονία ή αν θα προσθέσουμε μικρές στιγμές που δίνουν νόημα: μια κουβέντα, ένα χαμόγελο, ένας καφές, ένα τραγούδι στα ακουστικά, μια παύση μέσα στη μέρα που λειτουργεί σαν ανάσα.
Η καθημερινότητα δεν είναι ο εχθρός μας. Γίνεται εχθρός μόνο όταν χάνουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτή.
Αντίθετα, μπορεί να γίνει ο πιο σταθερός μας σύμμαχος όταν μάθουμε να τη χρωματίζουμε εμείς,
να της δίνουμε ρυθμό εμείς, να της επιτρέπουμε να μας στηρίζει αντί να μας αδειάζει.
Το κλειδί δεν είναι να αλλάξουμε όλους γύρω μας. Το κλειδί είναι να αλλάξουμε την οπτική με την οποία τους βλέπουμε.
Να αποδεχτούμε ότι σε κάθε χώρο θα υπάρχουν άνθρωποι που μας ταιριάζουν, και άνθρωποι που απλώς θα συνυπάρχουν μαζί μας. Να αναγνωρίσουμε ότι κάποια βλέμματα, κάποια φλερτ, κάποια χαμόγελα δεν χρειάζεται να μας δένουν αλλά ούτε και να μας επηρεάζουν. Να καταλάβουμε ότι η συμπεριφορά μας, η ευγένεια, η αθωότητα ή η εκδηλωτικότητα είναι κομμάτια του χαρακτήρα μας
αλλά η ευθύνη για το πού απλώνεται η ενέργειά μας είναι δική μας επιλογή.
Όσο μεγαλώνουμε, καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε απεριόριστη ενέργεια. Δεν μπορούμε να είμαστε διαθέσιμοι για όλους, ούτε είναι υγιές να μοιραζόμαστε τον εαυτό μας παντού.
Μαθαίνουμε ότι η καθημερινότητα είναι σαν ένα μικρό δωμάτιο: γίνεται όμορφο μόνο όταν το φωτίζουμε εμείς.
Και τότε, ακόμη και οι ίδιες διαδρομές, οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι ρυθμοί, παύουν να μοιάζουν βαρετοί και γίνονται κάτι πιο βαθύ: γίνονται κομμάτι μιας ζωής που επιλέγουμε συνειδητά.
Γιατί τελικά, η καθημερινότητα δεν είναι φυλακή. Είναι σκηνή.
Και εμείς, κάθε μέρα, διαλέγουμε πώς θα σταθούμε επάνω της.
Σταυρούλα Μιτλιάδου
