Η πανδημία του κορωνοϊού δεν άφησε πίσω της μόνο υγειονομικά και οικονομικά τραύματα. Άλλαξε ριζικά και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται μεταξύ τους στην καθημερινότητα. Στις συζητήσεις, στις ουρές, στους δρόμους, ακόμη και μέσα στις οικογένειες, παρατηρείται μια αυξημένη ένταση. Η υπομονή μοιάζει να έχει εξαντληθεί, ενώ οι αντιδράσεις συχνά είναι πιο έντονες και πιο βίαιες από ό,τι στο παρελθόν.
Ένα απλό παράδειγμα είναι η οδική συμπεριφορά. Οδηγοί κορνάρουν με ευκολία, βρίζουν ή καυγαδίζουν ακόμη και για ασήμαντες αφορμές. Σε συζητήσεις, η διαφωνία μετατρέπεται εύκολα σε έντονη αντιπαράθεση, χωρίς διάθεση για διάλογο. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που πολλοί ψυχολόγοι συνδέουν με τη συσσωρευμένη πίεση των χρόνων της πανδημίας, όπου οι άνθρωποι έζησαν σε περιορισμό, με αβεβαιότητα, φόβο και κοινωνική απομόνωση.
Η κληρονομιά αυτής της περιόδου είναι μια κοινωνία πιο ανυπόμονη και πιο ευάλωτη σε ξεσπάσματα θυμού. Η ανασφάλεια, το οικονομικό άγχος, αλλά και η γενικότερη απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στις σχέσεις, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Η πρόκληση για το μέλλον δεν είναι μόνο να επουλωθούν οι πληγές της πανδημίας, αλλά να ξαναχτίσουμε κουλτούρα κατανόησης, διαλόγου και ψυχραιμίας, ώστε να μην αφήσουμε τα νεύρα να κυριαρχήσουν στην κοινωνική μας ζωή.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
