Υπάρχουν κάποιες μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα σπουδαίο κι όμως είναι σπουδαίες.
Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις το παράθυρο και ο ήλιος δεν σε τυφλώνει, δεν καίει, δεν σε πιέζει. Απλώς μπαίνει ήρεμα μέσα στο σπίτι, σαν να ήρθε να σου πει μια καλημέρα χωρίς λόγια. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν σκέφτεσαι υποχρεώσεις, δουλειές, λογαριασμούς ή εκκρεμότητες. Σκέφτεσαι μόνο ότι η μέρα ξεκίνησε και αυτό από μόνο του είναι αρκετό.
Η ζωή τελικά δεν αποτελείται από μεγάλες επιτυχίες, ούτε από σπουδαία γεγονότα. Αποτελείται από μικρές ανάσες. Από εκείνη την πρώτη γουλιά καφέ που πίνεις αργά. Από τη σιωπή του σπιτιού πριν αρχίσει η βιασύνη. Από ένα μήνυμα που δεν περίμενες. Από ένα χαμόγελο στον δρόμο από έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις.
Τις περισσότερες φορές δεν μας λείπει η ευτυχία.
Μας λείπει ο χρόνος να τη δούμε.
Τρέχουμε τόσο πολύ να προλάβουμε τη ζωή, που ξεχνάμε πως ήδη τη ζούμε. Περιμένουμε να έρθουν καλύτερες μέρες, πιο εύκολες περίοδοι, πιο ήσυχοι καιροί. Και στο μεταξύ, οι καλές στιγμές περνούν δίπλα μας ήσυχα, χωρίς να κάνουν θόρυβο και χάνονται γιατί δεν σταθήκαμε ούτε για λίγο να τις κοιτάξουμε.
Μια ηλιόλουστη μέρα δεν λύνει προβλήματα.
Δεν αλλάζει τη ζωή μας.
Αλλά μας θυμίζει κάτι σημαντικό ότι δεν είναι όλα βάρος.
Υπάρχει ακόμα ζεστασιά.
Υπάρχει ακόμα ομορφιά.
Υπάρχουν ακόμη απλές στιγμές που δεν ζητούν τίποτα από εμάς, μόνο να είμαστε παρόντες.
Ας αφήσουμε λοιπόν σήμερα το φως να πέσει πάνω μας χωρίς βιασύνη.
Ας περπατήσουμε λίγο πιο αργά.
Ας μιλήσουμε πιο ήρεμα.
Ας χαμογελάσουμε χωρίς λόγο.
Γιατί καμιά φορά η ζωή δεν χρειάζεται να γίνει καλύτερη για να νιώσουμε καλύτερα.
Χρειάζεται απλώς να τη δούμε.
Κι αν σήμερα δεν άλλαξε τίποτα στη ζωή σου, ίσως να άλλαξε κάτι μέσα σου.
Ίσως να θυμήθηκες πως, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται ίδια, υπάρχει πάντα μια μικρή αχτίδα φωτός που σε περιμένει.
Και πολλές φορές αυτό είναι αρκετό για να συνεχίσουμε.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
