της Σταυρούλας Μιλτιάδου
Σε μια κοινωνία που μετρά την επιτυχία με βραβεία, τίτλους και αριθμούς, ξεχνάμε πως οι πιο μεγάλες νίκες είναι εκείνες που δεν φαίνονται. Είναι οι σιωπηλές μάχες που δίνεις μέσα σου κάθε μέρα. Το να ξυπνήσεις και να συνεχίσεις παρά την κούραση. Το να σταθείς όρθιος όταν όλα γύρω σου μοιάζουν να σε τραβούν προς τα κάτω. Το να χαμογελάσεις ενώ μέσα σου θες απλώς να σωπάσεις.
Το να λες «μπράβο» στον εαυτό σου δεν είναι αλαζονεία. Είναι πράξη αυτοσεβασμού. Είναι η αναγνώριση ότι, παρότι δεν είσαι τέλειος, εξακολουθείς να προσπαθείς. Και αυτή η προσπάθεια σε χτίζει, σε δυναμώνει, σε μαλακώνει ταυτόχρονα.
Κάθε φορά που ξεπερνάς ένα μικρό εμπόδιο, μια κακή μέρα, μια απογοήτευση, έναν φόβο, μια σκέψη που σε βαραίνει, κάτι αλλάζει μέσα σου. Μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι περισσότερο τον εαυτό σου, να βλέπεις πως μπορείς να τα καταφέρεις, έστω κι αν δεν έχεις όλες τις απαντήσεις. Κάθε τέτοια νίκη, όσο μικρή κι αν φαίνεται, είναι ένα βήμα προς μια πιο ήρεμη, πιο συνειδητή ζωή.
Γιατί τελικά, η ζωή δεν είναι ένας μεγάλος προορισμός, αλλά μια σειρά από μικρές, καθημερινές στιγμές αντοχής. Και κάθε φορά που λες «μπράβο» στον εαυτό σου, του δίνεις το δικαίωμα να συνεχίσει, λίγο πιο δυνατός, λίγο πιο γαλήνιος, λίγο πιο σίγουρος ότι όλα, σιγά σιγά, θα πάνε καλύτερα.
Κι αν σήμερα νιώθεις κουρασμένος, αν οι σκέψεις σου βαραίνουν και οι αντοχές σου λιγοστεύουν, θυμήσου: δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα τέλεια. Αρκεί να συνεχίσεις. Να αναπνέεις, να προσπαθείς, να κρατάς την καρδιά σου ζεστή, ακόμη κι όταν γύρω σου φυσάει δυνατός αέρας.
Πες ένα «μπράβο» στον εαυτό σου για όσα άντεξες, για όσα ξεπέρασες χωρίς κανείς να το δει, για όσα έζησες και δεν τα παράτησες. Γιατί είσαι ακόμη εδώ και αυτό από μόνο του είναι θαύμα.
