Υπάρχουν στιγμές που αφήνουμε τη ζωή να κυλά ανάμεσα σε παράπονα, πίεση και άγχος. Τρέχουμε για το «παραπάνω» και ξεχνάμε να δούμε όσα ήδη έχουμε κι όμως, αυτά είναι πιο πολύτιμα.
Η οικογένεια που μας περιμένει στο σπίτι. Οι φίλοι που μας τηλεφωνούν απλώς για να ρωτήσουν «είσαι καλά; Δίχως να θέλουν κάτι». Ο συνάδελφος που θα χαμογελάσει το πρωί, η γειτόνισσα που θα πει ένα «καλημέρα». Αυτές είναι οι καθημερινές ευλογίες που γεμίζουν τη ζωή νόημα.
Και πάνω απ’ όλα είναι η υγεία μας. Αυτό, αν και χιλιοειπωμένο, αν και αυτονόητο το οποίο συχνά θεωρούμε δεδομένο, μέχρι να το χάσουμε ή να δούμε κάποιον δίπλα μας να να περνάει δύσκολα.
Πόσες φορές έχουμε δει παιδάκια μέσα στα νοσοκομεία, μικρούς ήρωες με σωληνάκια και ουλές, να χαμογελούν με αθωότητα και πίστη που συγκλονίζει; Παιδιά που ζωγραφίζουν λουλούδια στους τοίχους, που λένε «είμαι καλά» ενώ πονούν, που διδάσκουν στους μεγάλους τι σημαίνει δύναμη και ελπίδα.
Και δίπλα τους, άνθρωποι που αγωνίζονται σιωπηλά, γιατροί, νοσηλευτές, γονείς, εθελοντές, όλοι τους μια αλυσίδα αγάπης που κρατά τον κόσμο όρθιο.
Αυτή είναι η πραγματική ζωή. Όχι στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, αλλά εκεί όπου ένα χαμόγελο παιδιού μπορεί να φωτίσει έναν ολόκληρο θάλαμο, ένα ολόκληρο κόσμο. Εκεί καταλαβαίνεις πως η ευτυχία δεν είναι η τελειότητα… είναι η ευγνωμοσύνη.
Γι’ αυτό, ας σταματήσουμε για λίγο. Ας πάρουμε μια ανάσα, ας κοιτάξουμε γύρω μας και ας ευχαριστήσουμε τη ζωή για όλα όσα μας χαρίζει, την αγάπη, την παρουσία, την αναπνοή, την ευκαιρία να ζούμε μια ακόμη μέρα.
Ας τα εκτιμήσουμε τώρα που τα έχουμε γιατί κάθε χαμόγελο, κάθε άνθρωπος, κάθε ανατολή είναι ένα μικρό θαύμα και το ζούμε κάθε στιγμή…
Σταυρούλα Μιλτιάδου Ιγνατίου
