Υπάρχουν μέρες που ο ήλιος δεν φωτίζει μόνο τον κόσμο γύρω μας. Φωτίζει και τον κόσμο μέσα μας. Μια ζεστή, λαμπερή μέρα στην Πάφο μπορεί να γίνει μια βαθιά υπενθύμιση ότι η ζωή, όσο κι αν δοκιμάζει, συνεχίζει να χαρίζει στιγμές καθαρότητας, ζεστασιάς και αναγέννησης.
Να αφήσουμε το φως να πέσει πάνω μας σαν απαλό χάδι, να ζεστάνει τους ώμους, το πρόσωπο, το στήθος, να λιώσει ό,τι παγωμένο κουβαλάμε από χθες. Να ανοίξουμε τα μάτια και να νιώσουμε ότι η μέρα μάς καλωσορίζει όπως είμαστε, χωρίς να ζητά εξηγήσεις, χωρίς προϋποθέσεις.
Κάθε ακτίνα ήλιου είναι μια μικρή σταγόνα ελπίδας. Κάθε ανάσα στη ζεστασιά της ημέρας είναι υπόσχεση ότι μπορούμε να συνεχίσουμε, ότι υπάρχει κάτι φωτεινό να στηριχτούμε, ακόμη κι αν δεν το βλέπαμε καθαρά τον προηγούμενο καιρό.
Να αφήσουμε το φως να γίνει το οξυγόνο μας. Να γεμίσει το στήθος με αισιοδοξία, να πλύνει το μυαλό από τις σκοτούρες, να μας θυμίσει ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο, ούτε η θλίψη, ούτε η κούραση, ούτε το βάρος.
Το φως μπορεί να γίνει πίστη. Πίστη ότι η ζωή συνεχίζεται, ότι υπάρχουν ακόμη όμορφες μέρες μπροστά, ότι το καλό βρίσκεται συχνά στα πιο απλά, στις μικρές στιγμές που περνούν απαρατήρητες, στις ανάσες που παίρνουμε δίχως να το συνειδητοποιούμε.
Να επιτρέψουμε στο φως να ανοίξει χώρο μέσα μας, να ξεκλειδώσει την καρδιά λίγο λίγο, να κάνει τη μέρα μας πιο καθαρή, πιο τρυφερή, πιο ανθρώπινη.
Γιατί όταν αφήνουμε το φως να μπει, η ψυχή βρίσκει τον τρόπο να γίνει φωτεινή κι η ίδια. Και τότε, ακόμη κι η πιο δύσκολη μέρα, μοιάζει… λιγότερο δύσκολη.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
