Για πολλά χρόνια, η κοινωνία είχε έναν συγκεκριμένο τρόπο να βλέπει τη γυναίκα. Σαν να υπήρχε ένα αυστηρό πρόγραμμα που έπρεπε να ακολουθήσει. Να μεγαλώσει, να παντρευτεί νωρίς, να κάνει παιδιά, να φροντίζει το σπίτι και να βάζει πάντα τον εαυτό της τελευταίο.
Και αν κάτι από αυτά αργούσε ή δεν συνέβαινε, άρχιζαν οι ερωτήσεις.
«Πότε θα παντρευτείς;»
«Άντε, μεγάλωσες.»
«Πότε θα κάνεις παιδί;»
«Ένα παιδί μόνο;»
«Δεν φοβάσαι μην μείνεις μόνη;»
«Δεν είναι αργά τώρα;»
Κανείς όμως δεν σταματά να σκεφτεί πόσο άδικες, αδιάκριτες και πιεστικές μπορεί να είναι αυτές οι ερωτήσεις.
Γιατί η γυναίκα του σήμερα δεν είναι η γυναίκα του χθες.
Η γυναίκα σήμερα σπουδάζει, δουλεύει, δημιουργεί, ταξιδεύει, μορφώνεται, κάνει καριέρα, κυνηγά τα όνειρά της, αποκτά γνώσεις, ανεξαρτησία και δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια για τη ζωή της.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θέλει οικογένεια. Σημαίνει ότι θέλει να επιλέξει μόνη της πότε και αν θα την κάνει.
Δεν είναι όλες οι γυναίκες έτοιμες στα 25 να γίνουν μητέρες. Δεν θέλουν όλες να παντρευτούν νωρίς. Δεν νιώθουν όλες ότι ο μόνος προορισμός τους είναι να κάνουν παιδιά.
Και αυτό είναι απολύτως εντάξει.
Γιατί μια γυναίκα μπορεί να είναι ολοκληρωμένη και χωρίς γάμο. Μπορεί να είναι ευτυχισμένη και χωρίς παιδιά. Μπορεί να έχει γεμάτη ζωή, ουσία, αγάπη και προσφορά χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.
Και ακόμη κι αν θέλει παιδιά, κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να έχει περάσει.
Πώς μπορείς να ρωτήσεις μια γυναίκα 40 ετών «ακόμα δεν έκανες παιδί;»
Πού ξέρεις αν προσπάθησε και δεν μπόρεσε;
Πού ξέρεις αν έχασε εγκυμοσύνες, αν πέρασε θεραπείες, αν πονάει κάθε φορά που ακούει αυτή την ερώτηση;
Πού ξέρεις αν απλώς δεν βρέθηκε ποτέ η σωστή στιγμή, ο σωστός άνθρωπος ή η σωστή συνθήκη;
Και πώς μπορείς να ρωτήσεις μια μητέρα με ένα παιδί «γιατί δεν έκανες άλλο;»
Ποιος σου είπε ότι ήταν εύκολο να αποκτήσει αυτό το ένα παιδί;
Ποιος σου είπε ότι είχε τη δύναμη, την υγεία, τα χρήματα ή την ψυχολογία να κάνει περισσότερα;
Και από πότε ένα παιδί θεωρείται “κανένα”, όπως συνήθιζαν παλιά να λένε;
Ένα παιδί είναι ένα ολόκληρο σύμπαν. Είναι ευθύνη, αγάπη, ξενύχτι, αγωνία, θυσία, κόπος και ευτυχία μαζί. Δεν είναι αριθμός.
Η αλήθεια είναι ότι η γυναίκα είναι πολλά περισσότερα από τους ρόλους που της έδωσε η κοινωνία.
Είναι άνθρωπος.
Είναι προσωπικότητα.
Είναι ψυχή.
Είναι εργαζόμενη, σύζυγος, σύντροφος, φίλη, μητέρα, κόρη, αδελφή, επαγγελματίας, δημιουργός.
Και πάνω απ’ όλα, είναι ένας άνθρωπος που έχει δικαίωμα να αποφασίζει μόνη της για τη ζωή της χωρίς να απολογείται.
Γιατί η ζωή μιας γυναίκας δεν μετριέται με το αν παντρεύτηκε, αν έκανε παιδιά ή πόσα παιδιά έκανε.
Μετριέται με το αν είναι καλά, αν είναι ευτυχισμένη, αν νιώθει γεμάτη και αν ζει τη ζωή που η ίδια θέλει.
Και αυτό είναι κάτι που οφείλουμε όλοι να σεβόμαστε.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
