Στην καθημερινότητα μας, έχουμε την τάση να βγάζουμε συμπεράσματα για τους ανθρώπους πολύ γρήγορα. Από μια συμπεριφορά, από μια κουβέντα, από μια εικόνα. Δημιουργούμε μια άποψη, μια «ταμπέλα», και προχωράμε σαν να γνωρίζουμε ποιος είναι ο άλλος.
Κι όμως, η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.
Κανείς δεν κουβαλάει μπροστά του την ιστορία του. Δεν φαίνονται οι δυσκολίες που έχει περάσει, οι σκέψεις που τον βαραίνουν, οι μάχες που δίνει σιωπηλά. Αυτό που βλέπουμε είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της πραγματικότητας.
Πόσες φορές παρεξηγήθηκε μια σιωπή ως αδιαφορία;
Πόσες φορές ερμηνεύτηκε μια απόσταση ως έλλειψη σεβασμού;
Πόσες φορές κρίθηκε ένας άνθρωπος χωρίς να έχει ακουστεί;
Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζουμε τους άλλους όσο νομίζουμε. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό που πρέπει να θυμόμαστε πριν κρίνουμε.
Οι άνθρωποι δεν είναι μόνο αυτό που δείχνουν. Είναι όλα όσα δεν φαίνονται.
Γι’ αυτό αξίζει να είμαστε πιο προσεκτικοί. Όχι αδιάφοροι, αλλά πιο συνειδητοί. Να αφήνουμε χώρο πριν βγάλουμε συμπέρασμα. Να δίνουμε χρόνο πριν αποφασίσουμε ποιος είναι ο άλλος.
Ο σεβασμός δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε πως ο άλλος έχει μια διαδρομή που δεν γνωρίζουμε.
Ίσως, αν σταματούσαμε να βιαζόμαστε να κατατάξουμε τους ανθρώπους, να υπήρχε περισσότερη κατανόηση. Και λιγότερη σκληρότητα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που φαίνεται δεν είναι ποτέ ολόκληρη η αλήθεια.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
