Προσωπική εξομολόγηση
Κάποιες εμπειρίες δεν χρειάζονται στόμφο ούτε υπερβολές.
Μόνο μια φράση αρκεί για να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή.
Στη ζωή έχουμε την τάση να θεωρούμε πολλά πράγματα δεδομένα.
Ότι θα ξυπνήσουμε το πρωί, ότι θα περπατήσουμε, θα δούμε, θα ακούσουμε, θα μιλήσουμε.
Ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε θα είναι πάντα εκεί.
Ότι τα συναισθήματα θα μένουν ίδια, ακέραια, άφθαρτα.
Κι όμως… τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Μέχρι τα 38 μου είχα δύο αυτιά.
Ένα μικρό, φαινομενικά ασήμαντο «δεδομένο».
Μέχρι που ένας όγκος στο κεφάλι μου μού στέρησε την ακοή από το αριστερό αυτί, μαζί με την ισορροπία μου, την ευκολία της επικοινωνίας, την αίσθηση της απλότητας στην καθημερινότητα.
Από εκείνη τη μέρα, τίποτα δεν ήταν πια αυτονόητο.
Κάθε ήχος, κάθε φωνή, κάθε λέξη που φτάνει καθαρά στο δεξί μου αυτί είναι δώρο.
Όχι συνήθεια.
Τίποτα δεν μας ανήκει πραγματικά, πέρα από τη στιγμή που ζούμε.
Καμία αγάπη δεν είναι υποχρέωση.
Κανένας άνθρωπος δεν είναι «σίγουρος».
Κανένα συναίσθημα δεν κρατά αν δεν το φροντίζουμε.
Δεν μπορούμε να αγοράσουμε όσα πραγματικά έχουν αξία.
Δεν μπορούμε να αποκτήσουμε ξανά όσα χάσαμε,
αν δεν μάθουμε πρώτα να τα εκτιμούμε.
Ας είμαστε λοιπόν ευγνώμονες για όλα όσα έχουμε σήμερα για την υγεία, την αναπνοή, τη φωνή, το φως, την αγάπη, και για εκείνους που κάνουν τη ζωή μας πιο αληθινή.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
