Υπάρχουν άνθρωποι που όταν σε συναντούν μετά από καιρό δεν θα σου πουν «χάρηκα που σε είδα». Θα σου πουν πρώτα κάτι άλλο. «Πάχυνες», «άσπρισαν τα μαλλιά σου», «έκανες ρυτίδες», «μεγάλωσες». Δεν θα ρωτήσουν πώς είσαι, δεν θα τους νοιάξει αν είσαι καλά, δεν θα τους περάσει από το μυαλό ότι ίσως κουβαλάς πράγματα που δεν φαίνονται.
Κι όμως, μια καλημέρα θα ήταν αρκετή.
Δεν είναι πάντα κακία. Είναι συνήθεια. Μάθαμε να παρατηρούμε πρώτα την εμφάνιση και τελευταίους τους ανθρώπους. Αντί να πλησιάσουμε τον άλλον, τον μετράμε. Αντί να τον καλωσορίσουμε, τον αξιολογούμε. Λες και η πρώτη κουβέντα πρέπει να αφήσει σημάδι, ακόμη κι αν αυτό πληγώνει.
Ιδιαίτερα σε μικρές κοινωνίες, εκεί που όλοι γνωρίζονται, πολλές φορές δεν ψάχνουμε να συνδεθούμε αλλά να συγκριθούμε. Να δούμε αν ο άλλος προχώρησε, αν άλλαξε, αν «έχασε» κάτι από αυτό που θυμόμασταν. Κι έτσι χωρίς να το καταλαβαίνουμε, η κουβέντα γίνεται βέλος και δημιουργεί πληγή.
Μια φράση που για κάποιον είναι απλή παρατήρηση, για κάποιον άλλον μπορεί να γίνει σκέψη ολόκληρης νύχτας.
Δεν ξέρεις τι πέρασε ο άλλος για να φτάσει μέχρι σήμερα. Δεν ξέρεις τι τον κουράζει, τι τον φοβίζει, τι προσπαθεί να κρατήσει όρθιο μέσα του. Μπορεί να παλεύει με την υγεία του, με το άγχος του, με μια απώλεια, με μια σιωπηλή αγωνία που δεν λέγεται εύκολα. Και τότε, αντί για μια ζεστή κουβέντα, παίρνει μια επισήμανση.
Γιατί το κάνουμε;
Ίσως γιατί είναι πιο εύκολο να δείξεις το σημάδι του άλλου παρά να κοιτάξεις τον εαυτό σου. Ίσως γιατί το εγώ βρίσκει ανακούφιση όταν αισθάνεται για λίγο ψηλότερα. Όμως η ανακούφιση αυτή κρατά λίγο, ενώ η πληγή που αφήνει μπορεί να κρατήσει πολύ.
Πού πήγε η απλή ανθρωπιά; Πού πήγε η καλή κουβέντα που δεν κοστίζει τίποτα αλλά αξίζει τόσο πολύ; Ένα «χαίρομαι που σε βλέπω», ένα «πώς είσαι;», ένα «ελπίζω να είσαι καλά» μπορεί να γίνει για κάποιον ολόκληρη παρηγοριά.
Στο τέλος της ημέρας όλοι χρειαζόμαστε το ίδιο πράγμα. Όχι επιβεβαίωση ότι αλλάξαμε εξωτερικά, αλλά ότι κάποιος μας είδε πραγματικά.
Οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από επίκριση. Έχουν ανάγκη από μια καλή κουβέντα.
Και καμιά φορά, η πιο μεγάλη καλοσύνη είναι να σκεφτείς πριν μιλήσεις και να διαλέξεις να μη μειώσεις τον άλλον, αλλά να τον “αγκαλιάσεις”.
Γιατί δεν θυμόμαστε πάντα τι ειπώθηκε. Θυμόμαστε πώς μας έκανε να νιώσουμε.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
