Υπάρχουν πρωινά που δεν ζητούν τίποτα από εμάς, μόνο να ανοίξουμε τα μάτια και να τα αφήσουμε να γεμίσουν φως, σαν να θέλουν να μας θυμίσουν ότι η ζωή δεν είναι πάντα δύσκολη, ούτε πάντα βιαστική, ούτε πάντα γεμάτη βάρη.
Σήμερα είναι ένα τέτοιο πρωινό, κίτρινο και ήσυχο, από εκείνα που ο ήλιος πέφτει απαλά πάνω στα τραπέζια, ζεσταίνει τα χέρια που κρατούν τον καφέ και κάνει τα πάντα να μοιάζουν λίγο πιο απλά, λίγο πιο φωτεινά, λίγο πιο υποφερτά.
Δεν συμβαίνει κάτι σπουδαίο, κανένα γεγονός που να αλλάζει τον κόσμο, και όμως μέσα σε αυτή την απλότητα υπάρχει μια μικρή χαρά, μια αίσθηση ότι όλα μπορούν να περιμένουν, ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο μας τον εαυτό.
Το κίτρινο αυτό φως δεν φωνάζει, δεν επιβάλλεται, δεν ζητά προσοχή απλώς υπάρχει και μας τυλίγει ήσυχα, σαν μια διαβεβαίωση ότι υπάρχουν ακόμα όμορφες στιγμές, ακόμα κι αν είναι μικρές, ακόμα κι αν κρατούν λίγο.
Και ίσως τελικά αυτές οι στιγμές να είναι οι πιο σημαντικές, γιατί δεν έρχονται για να μας εντυπωσιάσουν, αλλά για να μας θυμίσουν ότι η ζωή συνεχίζει να ανθίζει μέσα από τα απλά, τα καθημερινά, τα σχεδόν αόρατα.
Αν μπορούσα να κρατήσω κάτι από αυτό το πρωινό, θα ήταν αυτή η αίσθηση ζεστασιάς που απλώνεται μέσα μου χωρίς λόγο, σαν να λέει ότι σήμερα αρκεί απλώς να υπάρχω.
