Σε μια εποχή που όλα κινούνται γρήγορα, που οι ειδήσεις, οι υποχρεώσεις και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας μάς πιέζουν ασταμάτητα, η ηρεμία μοιάζει συχνά με πολυτέλεια. Κι όμως, δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Είναι ίσως η πιο ουσιαστική δύναμη που μπορεί να διαθέτει ένας άνθρωπος.
Το να παραμένουμε ψύχραιμοι δεν σημαίνει αδιαφορία ούτε αδυναμία. Δεν σημαίνει ότι δεν πονάμε, δεν θυμώνουμε ή δεν φοβόμαστε. Σημαίνει ότι επιλέγουμε να μη μας παρασύρει το συναίσθημα σε αντιδράσεις που θα μας πληγώσουν περισσότερο. Σημαίνει ότι κρατάμε μέσα μας έναν χώρο σιωπής όπου μπορούμε να αναπνεύσουμε πριν δράσουμε.
Η ζωή δεν ρωτά ποτέ αν είμαστε έτοιμοι. Φέρνει απώλειες, αλλαγές, ανατροπές, μικρές και μεγάλες καταιγίδες. Όταν παλεύουμε να ελέγξουμε τα πάντα, εξαντλούμαστε. Όταν όμως συμφιλιωνόμαστε με το γεγονός ότι κάποια πράγματα απλώς συμβαίνουν, τότε απελευθερώνουμε ενέργεια για το μόνο που πραγματικά μπορούμε να ελέγξουμε. Τον τρόπο που θα τα αντιμετωπίσουμε.
Η συμφιλίωση δεν είναι παραίτηση. Είναι ωριμότητα. Είναι η σιωπηλή αποδοχή ότι η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, αλλά συνεχίζει να αξίζει. Είναι η απόφαση να μη μείνουμε κολλημένοι στο «γιατί συνέβη», αλλά να προχωρήσουμε στο «τι κάνω από εδώ και πέρα».
Οι ήρεμοι άνθρωποι δεν είναι αυτοί που δεν έχουν προβλήματα. Είναι αυτοί που έχουν μάθει να μην αφήνουν τα προβλήματα να ορίζουν την ύπαρξή τους. Έχουν καταλάβει ότι η ένταση δεν λύνει τίποτα, μόνο θολώνει τη σκέψη και βαραίνει την καρδιά.
Η ψυχραιμία είναι δύναμη που προστατεύει. Μας επιτρέπει να δούμε καθαρά, να πάρουμε καλύτερες αποφάσεις και να μη χάσουμε τον εαυτό μας μέσα στις περιστάσεις. Μας επιτρέπει επίσης να είμαστε στήριγμα και για τους άλλους, γιατί η ηρεμία είναι μεταδοτική όπως είναι και ο πανικός.
Τελικά, η ζωή δεν σταματά ποτέ να προχωρά. Ό,τι κι αν συμβεί, ο χρόνος θα συνεχίσει να κυλά. Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν δυσκολίες, αλλά με ποια τρόπο και στάση θα τις διασχίσουμε.
Ίσως η πιο γενναία επιλογή δεν είναι να πολεμάμε τα πάντα, αλλά να περπατάμε μέσα τους με αξιοπρέπεια, ηρεμία και εμπιστοσύνη και ότι αργά ή γρήγορα ο ουρανός καθαρίζει.
Γιατί στο τέλος, δεν μας καθορίζουν όσα μας συνέβησαν, αλλά ο τρόπος που συνεχίσαμε μετά από αυτά.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
