Υπάρχουν άνθρωποι που εκφράζονται δυνατά και συνεχώς, και άλλοι που προτιμούν να παρατηρούν, να ακούν και να μένουν ήσυχοι. Κανένας από τους δύο τρόπους δεν είναι λάθος.
Η ησυχία δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν έχει άποψη.
Η απόσταση δεν σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρεται.
Και η μη συμμετοχή σε κάθε συζήτηση ή ένταση δεν είναι ένδειξη αδυναμίας.
Πολλές φορές είναι επιλογή. Είναι αυτογνωσία. Είναι ανάγκη για ηρεμία.
Ένας άνθρωπος που κάθεται σε μια γωνιά, ακούει μουσική και φαίνεται να βρίσκεται «στον κόσμο του», μπορεί απλώς να προσπαθεί να ισορροπήσει. Να ξεκουράσει το μυαλό του, να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του, να προστατεύσει την εσωτερική του ηρεμία.
Δεν γνωρίζουμε τι κουβαλά ο καθένας μέσα του. Δεν ξέρουμε τις εμπειρίες του, τις μάχες που δίνει ή τη δύναμη που χρειάστηκε για να φτάσει ως εδώ.
Γι’ αυτό αξίζει να αποφεύγουμε τις ταμπέλες και τις εύκολες κρίσεις.
Ο σεβασμός δεν απαιτεί κατανόηση, απαιτεί απλώς αναγνώριση ότι ο άλλος έχει τον δικό του χώρο και τρόπο ύπαρξης.
Κανείς δεν είναι καλύτερος ή χειρότερος. Είμαστε απλώς διαφορετικοί.
Και ίσως η πραγματική ωριμότητα να βρίσκεται στο να ακούμε περισσότερο, να μιλάμε λιγότερο και να αφήνουμε χώρο στους άλλους να είναι ο εαυτός τους, χωρίς να χρειάζεται να τον εξηγούν.
Γιατί μερικές φορές, η μεγαλύτερη δύναμη είναι να παραμένεις ήρεμος μέσα σε έναν θορυβώδη κόσμο.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
