Ζούμε σε μια εποχή που η ένταση, η κριτική και η σκληρότητα προβάλλονται συχνά ως σημάδια δύναμης. Κι όμως, η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στην καλοσύνη. Στην εσωτερική ηρεμία. Στην αγάπη που δεν κάνει θόρυβο αλλά αλλάζει τον κόσμο σιωπηλά.
Όταν ένας άνθρωπος αγαπά πραγματικά τον εαυτό του, δεν έχει λόγο να βλάψει τους άλλους. Δεν χρειάζεται να μειώσει, να ζηλέψει ή να χαρεί με τη δυστυχία κανενός. Η εσωτερική αγάπη δημιουργεί χώρο για κατανόηση, για αποδοχή, για συμπόνια.
Αντίθετα, η κακία δεν είναι δύναμη. Είναι κραυγή. Είναι σημάδι ότι κάτι μέσα μας πονά, ότι κάτι δεν έχει συμφιλιωθεί, ότι δεν έχουμε βρει ειρήνη με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και αυτό δεν είναι απλώς δυσάρεστο αλλά είναι βαθιά λυπηρό.
Ο άνθρωπος που είναι καλά μέσα του δεν φοβάται τη χαρά των άλλων. Τη γιορτάζει. Δεν ανταγωνίζεται το φως, το αναγνωρίζει. Γιατί ξέρει ότι το φως δεν μειώνεται όταν το μοιράζεσαι. Το φως και αυτή την περίπτωση πολλαπλασιάζεται.
Ας μάθουμε να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες των άλλων όπως θα θέλαμε να χαίρονται και για τις δικές μας. Ας σταματήσουμε να βρίσκουμε παρηγοριά στις δύσκολες στιγμές του διπλανού μας. Ο πόνος δεν πρέπει να είναι σημείο σύγκρισης, αλλά αφορμή για κατανόηση.
Η αγάπη δεν είναι κάτι αφηρημένο ή μακρινό. Διδάσκεται καθημερινά μέσα στο σπίτι, στην οικογένεια, στις μικρές πράξεις. Στα παιδιά μας, στους γονείς μας, στα αδέλφια μας, στους φίλους, στους ανθρώπους που συναντάμε χωρίς καν να τους γνωρίζουμε.
Ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, μια πράξη φροντίδας μπορεί να αλλάξει τη μέρα και μερικές φορές τη ζωή κάποιου ανθρώπου.
Αν θέλουμε έναν κόσμο πιο φωτεινό, δεν χρειάζεται να περιμένουμε να αλλάξουν οι άλλοι. Μπορούμε να ξεκινήσουμε εμείς. Με καλοσύνη. Με κατανόηση. Με αγάπη.
Γιατί ό,τι δίνουμε, με έναν τρόπο, βρίσκει τον δρόμο του πίσω σε εμάς.
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο απλό και πιο βαθύ μυστικό:
Νιώσε αγάπη. Δώσε αγάπη. Δίδαξε αγάπη.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
