Υπάρχει μια συγκεκριμένη γωνιά όπου επιστρέφω ξανά και ξανά.

Δεν έχει κάτι εντυπωσιακό. Δεν είναι κάποιο μακρινό μέρος ούτε ένας προορισμός που χρειάζεται οργάνωση. Είναι απλώς ένα τραπέζι στο γνωστό μου καφέ, ο υπολογιστής μου ανοιχτός μπροστά μου και ένας φρέσκος χυμός πορτοκάλι δίπλα ή ένας μυρωδάτος affogato!

Κι όμως, εκεί νιώθω ότι επιστρέφω λίγο στον εαυτό μου.

Αφού τελειώσουν τα ραντεβού, οι υποχρεώσεις, οι συζητήσεις και όλα όσα πρέπει να γίνουν, έρχεται εκείνη η στιγμή που κάθομαι στη γωνιά μου και μπορώ επιτέλους να αναπνεύσω.

Χωρίς να πρέπει να μιλήσω.
Χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω.
Χωρίς να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.

Μόνο εγώ, οι σκέψεις μου και η ησυχία που τόσο συχνά χάνεται μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας.

Μεγαλώνοντας, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο την αξία αυτών των μικρών προσωπικών καταφυγίων. Των χώρων όπου δεν χρειάζεται να υποδυθείς κανέναν ρόλο. Όπου δεν είσαι επαγγελματίας, σύντροφος, μητέρα, φίλη ή ο άνθρωπος που πρέπει να έχει πάντα μια απάντηση.

Είσαι απλώς εσύ.

Κάποτε θεωρούσαμε πως για να περάσουμε όμορφα έπρεπε να είμαστε συνεχώς με κόσμο. Να υπάρχουν παρέες, φωνές, έξοδοι και ασταμάτητες συζητήσεις. Σήμερα ξέρω πως η πληρότητα δεν βρίσκεται πάντα στην πολυκοσμία.

Μπορεί να βρίσκεται σε ένα ήσυχο πρωινό.

Σε μια γνώριμη θέση.

Στο φως που πέφτει πάνω στο τραπέζι.

Σε έναν υπολογιστή που ανοίγει μπροστά σου όχι μόνο για δουλειά, αλλά και για να καταγράψεις όσα κουβαλάς μέσα σου.

Γιατί σε εκείνη τη γωνιά δεν βρίσκω μόνο την ησυχία μου. Βρίσκω τις σκέψεις που δεν πρόλαβα να ακούσω. Τις ιδέες που χάθηκαν ανάμεσα στις υποχρεώσεις. Τα συναισθήματα που άφησα για αργότερα. Ακόμη και τα όνειρα που κάποιες ημέρες ξεχνώ πως έχω.

Εκεί βάζω σε τάξη όσα συμβαίνουν γύρω μου και όσα συμβαίνουν μέσα μου.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι η πραγματική ξεκούραση. Όχι μόνο να σταματήσει το σώμα, αλλά να ηρεμήσει ο νους. Να μη ζητά κανείς κάτι από εσένα. Να μη χρειάζεται να προλάβεις το επόμενο. Να σου επιτρέψεις απλώς να υπάρξεις.

Δεν είναι μοναξιά να απολαμβάνεις τη δική σου παρέα.

Δεν είναι απομόνωση να χρειάζεσαι λίγη απόσταση από τον θόρυβο.

Είναι φροντίδα.

Είναι ένας τρόπος να προστατεύεις την ενέργειά σου και να θυμάσαι ποια είσαι πίσω από όλα όσα καλείσαι καθημερινά να κάνεις.

Όλοι χρειαζόμαστε μια τέτοια γωνιά. Δεν έχει σημασία πού βρίσκεται. Μπορεί να είναι ένα καφέ, μια πολυθρόνα στο σπίτι, ένα παγκάκι απέναντι από τη θάλασσα ή η θέση δίπλα σε ένα παράθυρο.

Σημασία έχει πώς αισθανόμαστε όταν καθόμαστε εκεί.

Η δική μου γωνιά δεν είναι απλώς ένα μέρος. Είναι μια μικρή παύση από όλα. Ένας χώρος όπου μπορώ να ακούσω ξανά τη δική μου φωνή, μακριά από τις φωνές των άλλων.

Και κάθε φορά που κάθομαι εκεί, με τον χυμό μου ή τον καφέ μου και τον υπολογιστή ανοιχτό, νιώθω πως κάτι μέσα μου επιστρέφει στη θέση του.

Ίσως τελικά να μη χρειαζόμαστε πάντοτε μεγάλες αλλαγές για να αισθανθούμε καλύτερα.

Μερικές φορές χρειαζόμαστε μόνο τη γωνιά μας.

Και λίγο χρόνο για να ξαναβρούμε εκεί τον εαυτό μας.

της Σταυρούλας Μιλτιάδου