Δεν είναι κακό να έχεις στιγμές που πέφτει η διάθεσή σου. Είναι ανθρώπινο. Η ψυχή δεν είναι σταθερή γραμμή έχει κύματα, έχει υφέσεις, έχει αναπνοές.
Το σημαντικό δεν είναι να μην επηρεάζεσαι ποτέ. Το σημαντικό είναι να μην αφήνεις κανέναν να μένει μέσα σου παραπάνω απ’ όσο πρέπει.
Κάποιοι άνθρωποι κουβαλούν τα δικά τους βάρη, τις δικές τους ανησυχίες, τα δικά τους τραύματα. Και συχνά, χωρίς να το επιδιώξουν, τα αφήνουν πάνω στους άλλους. Αλλά το ότι κάποιος ζει μια δύσκολη στιγμή, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει δική σου.
Ναι, θα επηρεαστείς στιγμιαία. Ναι, θα νιώσεις κάτι μέσα σου να κουνιέται. Αλλά μετά… επιστρέφεις. Γυρίζεις εκεί που νιώθει η καρδιά σου ασφάλεια. Όπου είναι τα νερά καθαρά.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό: Μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις ένα μικρό βήμα πίσω. Να δεις τα πράγματα από απόσταση. Να πάρεις μια βαθιά ανάσα από τη μύτη… και να πεις σιγανά, αληθινά: «Θεέ μου, ελέησον ημάς.»
Μια μικρή προσευχή, ένα κλείσιμο των ματιών, μια ανάσα που καθαρίζει. Κάνει θαύματα στην ψυχή. Φέρνει δύναμη εκεί που νομίζεις ότι δεν έχει μείνει άλλη. Σου θυμίζει ότι δεν είσαι μόνη σου.
Οφείλουμε στον εαυτό μας να μένουμε στα δικά μας θέματα, σε αυτά που όντως μας αφορούν, και όχι στα ξένα φορτία που οι άλλοι κουβαλούν.
Και όπως δεν πρέπει εμείς να μεταφέρουμε το βάρος μας στους γύρω μας, έτσι δεν πρέπει και οι γύρω μας να μεταφέρουν τα δικά τους σε εμάς.
Η πραγματική δύναμη δεν είναι να μην επηρεάζεσαι. Είναι να επηρεάζεσαι για λίγο… και να μην αφήνεις τίποτα να σε κρατά εκεί.
Να στέκεσαι, να ανασαίνεις, να ψιθυρίζεις τη μικρή σου προσευχή, και να ξαναγυρίζεις στον εαυτό σου.
Αυτό είναι ισορροπία.
Αυτό είναι πίστη.
Αυτό είναι καθαρότητα ψυχής.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
