Υπάρχουν φορές που νομίζουμε πως οι πράξεις μας χάνονται μέσα στον θόρυβο του κόσμου.
Ότι οι λέξεις μας δεν φτάνουν πουθενά, πως οι αγώνες μας δεν τους βλέπει κανείς.
Κι όμως, κάπου εκεί έξω, κάποιος σε παρατηρεί σιωπηλά.
Κάποιος που κουράστηκε, που πόνεσε, που σκέφτεται να τα παρατήσει.
Και βλέποντάς σε να στέκεσαι όρθια, να συνεχίζεις, να προσπαθείς, ξαναβρίσκει λίγη πίστη.
Μια σπίθα που λέει: «Αφού μπόρεσε εκείνη, μπορώ κι εγώ.»
Έτσι λειτουργεί η ελπίδα. Δεν φωνάζει, δεν επιβάλλεται, μεταδίδεται.
Από ψυχή σε ψυχή, από βλέμμα σε βλέμμα, από μια απλή φράση ή μια μικρή πράξη.
Όπως εκείνη η γυναίκα που, μετά το άρθρο σου, είπε πως θα κάνει άλλη μια προσπάθεια για κάτι που της λείπει έντονα από τη ζωή της και η ανάγκη, η ώθηση, ότι αξίζει να ξαναπροσπαθήσει. Μια φράση, μια απόφαση, ένα «θα προσπαθήσω ξανά» που κουβαλά μέσα του όλο το θαύμα της ζωής. (Μια προσπάθεια τη φορά)
Γιατί η δύναμη της μιας ακόμη προσπάθειας δεν βρίσκεται στο αποτέλεσμα αλλά στο ότι δεν εγκαταλείπεις. Κάθε φορά που σφίγγεις τα δόντια και συνεχίζεις, γράφεις τη δική σου μικρή ιστορία αντοχής. Και χωρίς να το καταλάβεις, γίνεσαι παράδειγμα για κάποιον άλλον.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να αφήσουμε στον κόσμο:
να δείξουμε ότι η ελπίδα ανασαίνει όσο υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που δεν τα παρατά.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
