Μια προσωπική εμπειρία οδήγησε τον Λορένζο στο θέμα της διδακτορικής του διατριβής: Ως αθλητής, έζησε για οκτώ χρόνια με χρόνιο πόνο, ο οποίος επηρέασε όχι μόνο τη σωματική του κατάσταση, αλλά και την καθημερινότητα και την κοινωνική του ζωή. «Υπήρξαν στιγμές που ούτε τα πιάτα στον νεροχύτη δεν μπορούσα να πλύνω χωρίς να πονάω», αναφέρει.
Δοκίμασε χειρουργεία, φυσικοθεραπείες, ασκήσεις, ξεκούραση. Όλα βοηθούσαν αλλά δεν έδιναν την οριστική λύση.
«Και τότε αναρωτήθηκα: αφού η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει τόσα, γιατί όχι κι αυτό;»
Ο Λορένζο δεν έφτασε σε αυτό το ερώτημα τυχαία. Κατά το ακαδημαϊκό του ταξίδι στο Πανεπιστήμιο Frederick, ήρθε σε επαφή με την έρευνα. «Δεν ήταν κάτι μακρινό, θεωρητικό, που κάνουν κάπου στον κόσμο αυτοί που λέγονται ‘επιστήμονες’. Ηταν κάτι που μπορούσε να γίνει από ανθρώπους όπως εγώ. Αυτή η σκέψη με εξέλιξε ως άτομο και με έβαλε στη διαδικασία να διερωτηθώ: Πώς θα μπορούσα αλλιώς να προσφέρω στον συνάνθρωπο μου;»
