Γιατί αφήνουμε μια δύσκολη μέρα να γίνεται «κακή ζωή»;
Γιατί χαλάμε ώρες ολόκληρες για ανθρώπους και καταστάσεις που σε λίγα χρόνια ίσως ούτε θα θυμόμαστε;
Γιατί αναβάλλουμε ένα «σ’ αγαπώ», έναν καφέ, μια βόλτα, ένα ταξίδι, μια αγκαλιά, ένα τηλεφώνημα;
Δεν γίνεται να ζούμε κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Η ζωή έχει υποχρεώσεις, προβλήματα, στεναχώριες και φόβους. Και υπάρχουν πράγματα που δικαιολογημένα μας λυγίζουν.
Ίσως όμως μπορούμε να μάθουμε να ξεχωρίζουμε λίγο καλύτερα τι πραγματικά αξίζει να μας χαλάσει τη μέρα και τι όχι.
Να μη θεωρούμε αυτονόητο το «είμαστε όλοι καλά».
Γιατί δεν είναι αυτονόητο.
Είναι ευλογία.
Ίσως τελικά ευτυχία να μην είναι εκείνη η μεγάλη στιγμή που περιμένουμε συνεχώς να έρθει.
Ίσως να είναι ένα συνηθισμένο απόγευμα, σε ένα συνηθισμένο σπίτι, με τους ανθρώπους που αγαπάμε γύρω μας.
Και κανείς να μην έχει καταλάβει ακόμη ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή είναι ευτυχισμένος.
Μέχρι κάποτε να την αναζητήσει στη μνήμη του.
Γι’ αυτό, όσο μπορούμε, ας μη χρειάζεται πάντα μια απώλεια για να μας θυμίζει τι έχουμε.
Η ζωή δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι πολύτιμη.
Χρειάζεται απλώς να είναι ακόμη εδώ.
Με τα μάτια της ψυχής ❤️
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
