Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς και πριν ακόμη αρχίσει η μέρα, νιώθεις ήδη κουρασμένος. Οι υποχρεώσεις περιμένουν, οι άνθρωποι περιμένουν, οι εκκρεμότητες περιμένουν. Όλοι κάτι χρειάζονται. Κι εσύ, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, προσπαθείς να σταθείς όρθιος.
Μόνο που υπάρχει μια αλήθεια που συχνά ξεχνάμε.Δεν μπορούμε να είμαστε χρήσιμοι στους άλλους, αν πρώτα δεν είμαστε καλά μέσα μας.
Το «φροντίζω πρώτα εμένα» δεν είναι εγωισμός. Είναι ανάγκη. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι η στιγμή που σταματάς να ζητάς συγγνώμη επειδή κουράστηκες. Είναι η στιγμή που λες «χρειάζομαι λίγο χρόνο», χωρίς ενοχές. Είναι η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι πως για να κρατήσεις ανθρώπους, σχέσεις, οικογένεια, δουλειά και υποχρεώσεις, πρέπει πρώτα να κρατήσεις εσένα.
Για χρόνια μάθαμε πως δυνατός είναι εκείνος που αντέχει τα πάντα. Που δεν παραπονιέται. Που δεν λυγίζει. Που είναι πάντα διαθέσιμος. Που τρέχει για όλους. Που λέει «ναι» ακόμη κι όταν μέσα του φωνάζει «δεν μπορώ άλλο».
Όμως ίσως η πραγματική δύναμη να μην είναι αυτό.
Ίσως δύναμη είναι να καταλαβαίνεις πότε χρειάζεσαι παύση. Να ακούς το σώμα σου όταν σου λέει ότι κουράστηκε. Να σέβεσαι την ψυχή σου όταν σου ζητά ησυχία. Να προστατεύεις την ενέργειά σου από ό,τι σε εξαντλεί. Να μη νιώθεις υποχρεωμένος να είσαι συνεχώς καλά, συνεχώς διαθέσιμος, συνεχώς χαμογελαστός.
Η φροντίδα του εαυτού δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι μόνο ένα ταξίδι, ένα δώρο, μια έξοδος ή μια όμορφη στιγμή. Είναι και τα πιο απλά. Ένα ήρεμο πρωινό. Ένας καφές χωρίς βιασύνη. Ένα «όχι» εκεί που δεν αντέχεις. Ένα «σήμερα δεν μπορώ». Ένα κρεβάτι όταν χρειάζεσαι ξεκούραση. Ένα τηλεφώνημα σε έναν άνθρωπο που σε ηρεμεί. Μια απόφαση να μη φορτωθείς άλλο από όσο μπορείς να σηκώσεις.
Φροντίζω πρώτα εμένα σημαίνει πως δεν εγκαταλείπω τους άλλους. Σημαίνει πως δεν εγκαταλείπω εμένα.
Γιατί αν χαθώ εγώ, τι θα μπορέσω πραγματικά να δώσω; Αν αδειάσω τελείως, πώς θα γεμίσω τους άλλους; Αν σιωπώ διαρκώς τις ανάγκες μου, πώς θα ακούσω με καθαρή καρδιά τις ανάγκες των ανθρώπων μου;
Η αγάπη για τους άλλους δεν πρέπει να περνά μέσα από την αυτοθυσία μέχρι εξάντλησης. Η αγάπη χρειάζεται παρουσία. Και η παρουσία χρειάζεται ψυχική αντοχή, ανάσα, ηρεμία, ισορροπία.
Δεν είναι κακό να σε χρειάζονται. Είναι όμορφο να είσαι σημαντικός για κάποιους. Να είσαι στήριγμα, αγκαλιά, φωνή, παρουσία. Αλλά δεν γίνεται να είσαι τα πάντα για όλους, κάθε στιγμή, αν δεν επιτρέπεις και στον εαυτό σου να είναι άνθρωπος.
Άνθρωπος που φοβάται.
Άνθρωπος που κουράζεται.
Άνθρωπος που λυγίζει.
Άνθρωπος που χρειάζεται φροντίδα.
Άνθρωπος που αξίζει αγάπη, όχι μόνο όταν προσφέρει, αλλά και όταν απλώς υπάρχει.
Σήμερα λοιπόν, ας το πούμε χωρίς ενοχή!
Φροντίζω πρώτα εμένα.
Όχι γιατί δεν αγαπώ τους άλλους.
Αλλά γιατί θέλω να τους αγαπώ καλύτερα.
Όχι γιατί δεν νοιάζομαι.
Αλλά γιατί νοιάζομαι και για μένα.
Όχι γιατί απομακρύνομαι.
Αλλά γιατί προσπαθώ να σταθώ πιο γερά.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ώριμη μορφή αγάπης. Να μην καίγεσαι για να φωτίσεις τους άλλους, αλλά να κρατάς τη φλόγα σου ζωντανή, ώστε να μπορείς να φωτίζεις χωρίς να χάνεσαι.
Γιατί η ζωή δεν ζητά από εμάς να είμαστε ακούραστοι.
Μας ζητά να είμαστε αληθινοί.
Και η αλήθεια σήμερα είναι απλή!
Πρώτα αναπνέω. Πρώτα στέκομαι. Πρώτα φροντίζω εμένα.
Και μετά, με όση δύναμη έχω, φροντίζω και αυτούς που αγαπώ.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
