Αν κάποιος σε ρωτήσει τι θέλεις να γίνει το παιδί σου όταν μεγαλώσει, ίσως το μυαλό πάει πρώτα σε επαγγέλματα, σπουδές, επιτυχίες, τίτλους.
Να γίνει γιατρός.
Να γίνει δικηγόρος.
Να γίνει επιχειρηματίας.
Να γίνει «κάποιος».
Κι όμως, όσο περνούν τα χρόνια, η απάντηση γίνεται πιο απλή και πιο αληθινή:
Να γίνει ευτυχισμένο.
Όχι απαραίτητα πλούσιο. Όχι διάσημο. Όχι αυτό που ονειρευτήκαμε εμείς για εκείνο. Αλλά ευτυχισμένο. Να ξυπνά το πρωί και να είναι καλά μέσα του. Να αγαπά τη ζωή του. Να έχει ανθρώπους που το σέβονται και το αγαπούν. Να μπορεί να είναι ο εαυτός του χωρίς φόβο.
Γιατί καμία επιτυχία δεν έχει αξία αν η ψυχή είναι άδεια. Κανένα πτυχίο, καμία θέση και κανένας τίτλος δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την εσωτερική γαλήνη.
Πολλές φορές, άθελά μας, φορτώνουμε στα παιδιά τα δικά μας όνειρα, τις δικές μας προσδοκίες, όσα δεν καταφέραμε εμείς. Όμως το παιδί δεν ήρθε στη ζωή για να ζήσει τη δική μας ζωή. Ήρθε για να ζήσει τη δική του.
Να ψάξει, να δοκιμάσει, να κάνει λάθη, να σηκωθεί, να επιλέξει τον δρόμο που του ταιριάζει. Ακόμη κι αν αυτός ο δρόμος δεν μοιάζει με εκείνον που φανταστήκαμε.
Η μεγαλύτερη ευχή ενός γονιού δεν είναι «να γίνεις αυτό που θέλω».
Είναι:
Να γίνεις αυτό που σε κάνει να ανθίζεις.
Αν λοιπόν με ρωτήσεις τι θέλω να γίνει το παιδί μου όταν μεγαλώσει, δεν θα σου πω επάγγελμα.
Θα σου πω μόνο αυτό:
Θέλω να γίνει ευτυχισμένο.
Να είναι καλά μέσα του.
Να αγαπά τη ζωή του.
Και να μη χρειαστεί ποτέ να μικρύνει την ψυχή του για να χωρέσει στα όνειρα κανενός άλλου.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
