Υπάρχουν στιγμές που καταλαβαίνεις ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα όχι από το ημερολόγιο, αλλά από τις αισθήσεις. Από εκείνα τα μικρά, σχεδόν ανεπαίσθητα σημάδια που ξυπνούν μέσα σου κάτι γνώριμο.
Είναι οι μυρωδιές που εμφανίζονται πρώτες. Η μυρωδιά από το καμένο ξύλο στο τζάκι, που απλώνεται στον αέρα τα απογεύματα και σε κάνει να θέλεις να μείνεις λίγο παραπάνω μέσα.
Να καθίσεις. Να ζεσταθείς. Να ησυχάσεις.
Είναι το άρωμα των γλυκών που ψήνονται αυτές τις μέρες. Κανέλα, γαρύφαλλο, βούτυρο, πορτοκάλι. Μυρωδιές που δεν χρειάζονται συνταγή, γιατί τις κουβαλάμε από παλιά. Μυρωδιές που μας θυμίζουν οικογένεια, παιδικά χρόνια, κουζίνες γεμάτες ζωή.
Και μετά έρχονται οι εικόνες. Τα φωτάκια που ανάβουν λίγο πιο νωρίς το βράδυ. Τα στολίδια που βγαίνουν από τα κουτιά, ίσως όχι όλα, ίσως όχι τέλεια, αλλά με μια γλυκιά διάθεση να κάνουμε τον χώρο πιο ζεστό. Ένα στεφάνι στην πόρτα. Ένα κερί αναμμένο. Ένα μικρό χριστουγεννιάτικο αντικείμενο που αλλάζει την ατμόσφαιρα.
Δεν είναι η υπερβολή που μας φέρνει πιο κοντά στα Χριστούγεννα. Είναι οι λεπτομέρειες.
Είναι η στιγμή που μυρίζεις τον καφέ σου δίπλα στο παράθυρο και έξω έχει κρύο. Η στιγμή που φοράς ένα ζεστό ρούχο και νιώθεις άνετα. Η στιγμή που το σπίτι αρχίζει να μοιάζει λίγο περισσότερο με καταφύγιο.
Τα Χριστούγεννα δεν μπαίνουν απότομα στη ζωή μας. Έρχονται σιγά σιγά. Με μυρωδιές. Με φως. Με μικρές αλλαγές που μας μαλακώνουν.
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, νιώθουμε πιο κοντά. Όχι μόνο στις γιορτές, αλλά και σε ό,τι έχει σημασία: στη ζεστασιά, στη συντροφικότητα, στο «μαζί».
Ίσως τελικά αυτό να είναι τα Χριστούγεννα. Όχι μια μέρα στο ημερολόγιο, αλλά μια αίσθηση που απλώνεται αργά και μας βρίσκει έτοιμους να την υποδεχτούμε.
Σταυρούλα Μιλτιάδου
