Επιτρέπεται να κουραστώ, επιτρέπεται να μην αντέχω πάντα, επιτρέπεται να μην έχω απαντήσεις, να μην είμαι δυνατή, να μην έχω διάθεση να εξηγώ, να μην μπορώ να σηκώσω άλλα βάρη, άλλες ιστορίες, άλλες απαιτήσεις, όσο κι αν έχω μάθει μια ζωή να τα καταφέρνω και να προχωρώ.
Επιτρέπεται να κουραστώ γιατί δεν είμαι μηχανή, είμαι άνθρωπος, με σώμα που βαραίνει, με ψυχή που κουράζεται, με σκέψεις που μπλέκονται, με συναισθήματα που δεν χωρούν πάντα σε λέξεις και χαμόγελα.
Μας έμαθαν ότι πρέπει να αντέχουμε, να συνεχίζουμε, να χαμογελάμε, να μην λυγίζουμε, να είμαστε δυνατοί για όλους, να στεκόμαστε όρθιοι ακόμα κι όταν μέσα μας κάτι τρέμει, αλλά κανείς δεν μας είπε πόσο σημαντικό είναι να σταματάμε, να καθόμαστε, να παίρνουμε μια ανάσα και να λέμε απλά τώρα κουράστηκα.
Η κούραση δεν είναι ήττα και δεν είναι αδυναμία, είναι σημάδι ότι δώσαμε, ότι προσπαθήσαμε, ότι αγαπήσαμε, ότι νοιαστήκαμε, ότι σταθήκαμε εκεί που χρειαζόταν, ακόμα κι όταν δεν ήταν εύκολο, ακόμα κι όταν κανείς δεν το είδε.
Επιτρέπεται να κουραστώ και να μην απολογηθώ γι’ αυτό, να μην νιώσω ενοχές, να μην χρειαστεί να αποδείξω τίποτα σε κανέναν, γιατί το να ξεκουράζομαι δεν σημαίνει ότι τα παρατάω, σημαίνει ότι φροντίζω τον εαυτό μου για να μπορώ να συνεχίσω.
Υπάρχουν μέρες που η δύναμη δεν φαίνεται στο πόσο αντέχεις, αλλά στο ότι επιλέγεις να σταματήσεις πριν σπάσεις, στο ότι ακούς το σώμα και την ψυχή σου όταν σου ζητούν ησυχία, χώρο και λίγο χρόνο.
Και αν σήμερα νιώθεις κουρασμένος, αν δεν έχεις όρεξη να μιλήσεις, να δώσεις, να στηρίξεις, να είσαι εκεί για όλους, θέλω να το ακούσεις καθαρά, επιτρέπεται να κουραστείς, επιτρέπεται να κάνεις πίσω, επιτρέπεται να σε φροντίσεις χωρίς εξηγήσεις.
Γιατί δεν χρειάζεται να είμαστε δυνατοί κάθε μέρα.
Αρκεί να είμαστε αληθινοί με τον εαυτό μας.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
