Σήμερα δεν θέλω να πω κάτι μεγάλο ούτε να αναλύσω τη ζωή. Σήμερα θέλω απλώς να πω ένα ευχαριστώ.
Θέλω να πω ευχαριστώ που ξύπνησα σήμερα και άνοιξα τα μάτια μου. Θέλω να πω ευχαριστώ που πήρα μια ανάσα χωρίς να χρειαστεί να το σκεφτώ.
Θέλω να πω ευχαριστώ για την υγεία μου. Για το σώμα μου που, με όσα έχει περάσει και όσα κουβαλά, συνεχίζει να στέκεται όρθιο. Για το ότι μπορώ να περπατώ, να μιλάω, να νιώθω και να υπάρχω.
Δεν είναι όλα εύκολα και δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες. Υπάρχουν σκέψεις που βαραίνουν, αγωνίες που εμφανίζονται και στιγμές που κουράζουν.
Όμως σήμερα είμαι εδώ. Και αυτό από μόνο του αξίζει ένα ευχαριστώ.
Θέλω να πω ευχαριστώ για τα μικρά πράγματα που συχνά θεωρούμε δεδομένα.
Για τον καφέ που ζεσταίνει τα χέρια.
Για ένα μήνυμα που έρχεται την κατάλληλη στιγμή.
Για λίγη ησυχία μέσα στη φασαρία της καθημερινότητας.
Σήμερα δεν χρειάζομαι κάτι παραπάνω.
Χρειάζομαι μόνο να θυμηθώ ότι υπάρχω.
Χρειάζομαι να θυμηθώ ότι έχω άλλη μία μέρα μπροστά μου για να προσπαθήσω, να αγαπήσω, να ξεκουραστώ και να είμαι απλώς άνθρωπος.
Και γι’ αυτό, σήμερα, θέλω να πω ένα ειλικρινές και ήσυχο ευχαριστώ.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
