Είμαι η Σταυρούλα και πριν από περίπου 16 χρόνια έκανα μια επέμβαση που λέγεται sleeve gastrectomy, γνωστή και ως γαστρικό μανίκι.
Ήταν μια απόφαση ζωής. Μια απόφαση που δεν άλλαξε απλώς την εικόνα μου, αλλά άλλαξε ολόκληρη την καθημερινότητά μου, τη σχέση μου με το φαγητό, με το σώμα μου και τελικά με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Μέσα σε έναν χρόνο μετά την επέμβαση, έμεινα κυριολεκτικά η μισή.
Για περίπου δέκα χρόνια ένιωθα πως κουβαλούσα μαζί μου και έναν δεύτερο εαυτό. Έναν εαυτό πιο βαρύ, όχι μόνο σωματικά, αλλά και συναισθηματικά. Έναν εαυτό που έπρεπε να αποδεχτώ, να αποχαιρετήσω, αλλά και να τιμήσω, γιατί ήταν μέρος της διαδρομής μου.
Η ζωή μετά από μια τέτοια επέμβαση δεν είναι ίδια με πριν.
Αλλάζουν οι διατροφικές σου συνήθειες. Αλλάζει η ποσότητα του φαγητού. Αλλάζει ο τρόπος που κάθεσαι στο τραπέζι, ο τρόπος που σκέφτεσαι ένα γεύμα, ο τρόπος που ακούς το σώμα σου.
Για μένα, αυτό συνοψίζεται σε μια φράση “Έμαθα να τρώω για να ζω και όχι να ζω για να τρώω”.
Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Γιατί το φαγητό δεν είναι μόνο ανάγκη. Είναι συνήθεια, παρηγοριά, παρέα, χαρά, κοινωνική στιγμή, μνήμη. Όταν λοιπόν αλλάζει η σχέση σου μαζί του, αλλάζει και ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου.
Όμως μέσα από αυτή τη διαδικασία έμαθα πολλά.
Έμαθα πως το σώμα μας κουβαλά ιστορίες που οι άλλοι δεν γνωρίζουν.
Έμαθα πως πίσω από κάθε αλλαγή στην εμφάνιση υπάρχει ένας δρόμος που δεν φαίνεται.
Έμαθα πως κανένας δεν έχει δικαίωμα να σχολιάζει εύκολα το βάρος, τα κιλά, το σώμα ή την εικόνα ενός άλλου ανθρώπου.
Γιατί κανείς δεν ξέρει τι προηγήθηκε.
Κανείς δεν ξέρει τι προσπάθεια έγινε.
Κανείς δεν ξέρει πόσες μάχες δόθηκαν σιωπηλά.
Η επέμβαση αυτή με βοήθησε να αλλάξω τη ζωή μου, αλλά δεν ήταν μαγική λύση. Ήταν η αρχή μιας νέας διαδρομής. Μιας διαδρομής που ήθελε πειθαρχία, προσαρμογή, δύναμη και καθημερινή προσπάθεια.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα.
Δεν είμαστε μόνο αυτό που φαίνεται.
Δεν είμαστε μόνο ένα σώμα, ένα νούμερο, μια εικόνα, μια αλλαγή.
Είμαστε όλα όσα περάσαμε για να σταθούμε εδώ σήμερα.
Και γι’ αυτό, πριν μιλήσουμε για το σώμα κάποιου, ας σκεφτούμε.
Πριν σχολιάσουμε αν πάχυνε, αν αδυνάτισε, αν άλλαξε, ας θυμηθούμε πως πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ιστορία.
Η δική μου ιστορία με έμαθε να σέβομαι περισσότερο το σώμα μου.
Να το ακούω.
Να το φροντίζω.
Να μην το τιμωρώ.
Να μην το βλέπω μόνο ως εικόνα, αλλά ως συνοδοιπόρο.
Γιατί το σώμα μου πέρασε πολλά.
Με κράτησε.
Άλλαξε.
Πόνεσε.
Προσπάθησε.
Και συνεχίζει κάθε μέρα να με πηγαίνει παρακάτω.
Και αυτό, από μόνο του, αξίζει σεβασμό.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
