Ο ναυαγοσώστης δεν μπορεί να είναι «ήρωας ανάγκης» – Η ασφάλεια στις παραλίες απαιτεί ευθύνη και αποφάσεις
Η δραματική διάσωση λουόμενου στην περιοχή της Χλώρακας δεν ανέδειξε μόνο το θάρρος, τον επαγγελματισμό και την αυταπάρνηση ενός ναυαγοσώστη. Ανέδειξε, για ακόμη μία φορά, τις σοβαρές αδυναμίες ενός συστήματος που εξακολουθεί να στηρίζει την ασφάλεια των πολιτών στην υπερπροσπάθεια, στον αλτρουισμό και, πολλές φορές, στον ηρωισμό ανθρώπων που εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες και με χαμηλές απολαβές.
Ο ναυαγοσώστης Μάριος Χριστοδούλου βρισκόταν εκτός υπηρεσίας όταν ενημερώθηκε ότι ένας άνθρωπος κινδύνευε στη θάλασσα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, έφυγε από το σπίτι του και έσπευσε στην περιοχή, μπαίνοντας σε μια τρικυμιώδη θάλασσα και θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη και τη δική του ζωή, προκειμένου να σώσει έναν συνάνθρωπό του.
Η πράξη του αξίζει κάθε έπαινο. Δεν αρκούν, όμως, τα συγχαρητήρια και οι δημόσιες αναφορές στον ηρωισμό του. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί ένας επαγγελματίας, εκτός του ωραρίου του, χρειάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του και να τρέξει για να καλύψει ένα κενό που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
Μόνο χθες, σύμφωνα με τις διαθέσιμες καταγραφές, πραγματοποιήθηκαν και αρχειοθετήθηκαν τουλάχιστον πέντε διασώσεις σε παραλίες της επαρχίας Πάφου. Πέντε περιστατικά μέσα σε μία ημέρα, σε έναν κατεξοχήν τουριστικό προορισμό, με χιλιάδες λουόμενους να επισκέπτονται καθημερινά τις παραλίες.
Μέχρι πότε η ναυαγοσωστική κάλυψη θα περιορίζεται σε ωράρια που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες; Μέχρι πότε οι ναυαγοσώστες θα εργάζονται με καθεστώς αβεβαιότητας, εποχικότητας και χαμηλών απολαβών, την ώρα που καλούνται να διαχειριστούν περιστατικά ζωής και θανάτου; Μέχρι πότε η Πολιτεία και οι αρμόδιες αρχές θα θεωρούν αυτονόητο ότι οι ίδιοι άνθρωποι θα υπερβαίνουν καθημερινά τα ανθρώπινα και επαγγελματικά τους όρια;
Η ασφάλεια στις παραλίες δεν μπορεί να στηρίζεται στην καλή θέληση, στο φιλότιμο ή στην προσωπική αυτοθυσία του κάθε ναυαγοσώστη. Δεν μπορεί ένα οργανωμένο σύστημα προστασίας να λειτουργεί με την προσδοκία ότι κάποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο εκτός υπηρεσίας, θα τρέξει από το σπίτι του και θα ρισκάρει τη ζωή του.
Τι θα λέγαμε σήμερα εάν ο λουόμενος είχε πνιγεί; Τι θα απαντούσαν οι αρμόδιοι εάν ο ναυαγοσώστης είχε τραυματιστεί σοβαρά ή είχε χάσει τη ζωή του στην προσπάθειά του να σώσει έναν άλλον άνθρωπο; Θα μιλούσαμε ξανά για μια «τραγωδία που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί»; Θα περιοριζόμασταν σε συλλυπητήρια, υποσχέσεις και εξαγγελίες;
Οι ναυαγοσώστες είναι εκπαιδευμένοι επαγγελματίες και όχι αναλώσιμοι ήρωες. Χρειάζονται αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, επαρκή στελέχωση, σύγχρονο εξοπλισμό, ουσιαστική εκπαίδευση, διευρυμένα ωράρια και αμοιβές ανάλογες με την ευθύνη που αναλαμβάνουν.
Ο Μάριος Χριστοδούλου έκανε το καθήκον του και ακόμη περισσότερα. Η δική του πράξη έσωσε μία ζωή. Τώρα είναι η σειρά των αρμοδίων να κάνουν το δικό τους καθήκον, προτού η επόμενη διάσωση μετατραπεί σε τραγωδία.
Ακολουθεί αποκλειστικό βίντεο απο την καρε καρέ δραματική διάσωση του κολυμβητή
