Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που ένιωσα ότι δεν έχω άλλη δύναμη να συνεχίσω, στιγμές που το βάρος των σκέψεων και των καταστάσεων έμοιαζε μεγαλύτερο από ό,τι μπορούσα να αντέξω, κι όμως κάθε φορά που έφτανα σε εκείνο το σημείο που πίστευα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, ανακάλυπτα μέσα μου μια δύναμη που δεν ήξερα ότι υπήρχε.
Είναι μια δύναμη σιωπηλή, βαθιά, που δεν φαίνεται όταν όλα κυλούν ήρεμα και φυσιολογικά, γιατί όσο η ζωή προχωρά χωρίς μεγάλες δοκιμασίες δεν χρειάζεται να την αναζητήσουμε, κι έτσι μένει κρυμμένη μέσα μας σαν κάτι που υπάρχει αλλά δεν έχουμε ακόμη γνωρίσει.
Όταν όμως έρθουν οι δύσκολες στιγμές, όταν οι φόβοι, οι αμφιβολίες ή οι δοκιμασίες μας φέρουν αντιμέτωπους με τα όριά μας, τότε μέσα μας εμφανίζεται κάτι που μας κρατά όρθιους, κάτι που μας βοηθά να κάνουμε ακόμη ένα βήμα, ακόμη κι όταν δεν ξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε.
Τότε καταλαβαίνουμε ότι η δύναμη δεν είναι το να μην λυγίζεις ποτέ, αλλά το να βρίσκεις μέσα σου το κουράγιο να σηκωθείς κάθε φορά που η ζωή σε δοκιμάζει.
Και ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι αυτή τη δύναμη δεν την έχουν μόνο οι λίγοι ή οι ιδιαίτεροι άνθρωποι, την έχουμε όλοι μέσα μας, απλώς κάποιοι δεν την έχουν ακόμη ανακαλύψει γιατί δεν χρειάστηκε να τη χρησιμοποιήσουν.
Η ζωή όμως έχει έναν περίεργο τρόπο να μας δείχνει τι πραγματικά κρύβουμε μέσα μας, και πολλές φορές η δυσκολία που φοβόμαστε είναι εκείνη που τελικά μας αποκαλύπτει πόσο πιο δυνατοί είμαστε από όσο πιστεύαμε.
Ίσως τελικά η δύναμη να μην είναι κάτι που κατακτούμε, αλλά κάτι που υπήρχε πάντα μέσα μας και απλώς περίμενε τη στιγμή που θα τη χρειαστούμε για να εμφανιστεί.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
