Υπάρχουν περίοδοι που η ζωή μοιάζει πιο βαριά από όσο αντέχουμε. Περίοδοι γεμάτες αγωνία, άγχος, αβεβαιότητα και σκέψεις που δεν μας αφήνουν να ηρεμήσουμε. Ξυπνάμε το πρωί και πριν ακόμη ξεκινήσει η μέρα, νιώθουμε πως κάτι μας πιέζει στο στήθος. Σαν να κουβαλάμε έναν αόρατο φόβο, χωρίς πάντα να ξέρουμε από πού έρχεται.
Και τότε ακούμε συχνά τη φράση: «Να σκέφτεσαι θετικά».
Μόνο που η θετικότητα δεν είναι να προσποιείσαι πως όλα είναι καλά ενώ μέσα σου πονάς. Δεν είναι να χαμογελάς με το ζόρι. Δεν είναι να κρύβεις την αγωνία σου κάτω από όμορφες λέξεις.
Η αληθινή θετικότητα είναι κάτι πιο βαθύ.
Είναι να μπορείς να πεις:
«Ναι, περνώ δύσκολα. Ναι, φοβάμαι. Ναι, κουράστηκα. Αλλά δεν θα αφήσω το σκοτάδι να με πείσει πως δεν υπάρχει φως.»
Το να μένουμε θετικοί στους δύσκολους καιρούς δεν σημαίνει ότι δεν λυγίζουμε. Σημαίνει ότι, ακόμη κι όταν λυγίζουμε, δεν εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας. Του μιλάμε πιο γλυκά. Του δίνουμε χρόνο. Του επιτρέπουμε να ξεκουραστεί. Του θυμίζουμε πως δεν χρειάζεται να λύσει όλη τη ζωή μέσα σε μία μέρα.
Κάποιες φορές, θετικότητα είναι να σηκωθείς από το κρεβάτι ενώ δεν έχεις διάθεση. Να πιεις έναν καφέ αργά. Να ανοίξεις το παράθυρο. Να κάνεις ένα μικρό βήμα, έστω κι αν όλα μέσα σου λένε να μείνεις ακίνητος. Να πεις «σήμερα θα κάνω μόνο ό,τι μπορώ» και να το εννοείς χωρίς ενοχές.
Δεν χρειάζεται να είμαστε δυνατοί κάθε στιγμή. Δεν χρειάζεται να έχουμε απαντήσεις για όλα. Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε συνεχώς ότι αντέχουμε. Μερικές φορές, η πιο μεγάλη δύναμη είναι να παραδεχτούμε ότι δυσκολευόμαστε, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζουμε.
Οι δύσκολοι καιροί μάς μαθαίνουν να κρατιόμαστε από τα μικρά. Από μια καλή κουβέντα. Από μια αγκαλιά. Από έναν άνθρωπο που μας ακούει χωρίς να μας κρίνει. Από ένα ήσυχο βράδυ. Από μια προσευχή. Από μια ανάσα. Από τη σκέψη πως και αυτή η μέρα, όσο βαριά κι αν είναι, θα περάσει.
Γιατί περνούν οι μέρες. Περνούν οι στιγμές. Περνούν ακόμη και εκείνες οι ώρες που νομίζαμε πως δεν θα τελειώσουν ποτέ.
Το φως δεν έρχεται πάντα ξαφνικά. Κάποιες φορές επιστρέφει αργά. Λίγο λίγο. Μέσα από μικρές πράξεις φροντίδας. Μέσα από ανθρώπους που μένουν. Μέσα από τη δική μας απόφαση να μη γίνουμε σκληροί επειδή η ζωή μάς δυσκόλεψε.
Να μένουμε θετικοί, λοιπόν, όχι γιατί όλα είναι εύκολα.
Αλλά γιατί αξίζουμε να μη χαθούμε μέσα στα δύσκολα.
Όχι γιατί δεν φοβόμαστε.
Αλλά γιατί ο φόβος δεν πρέπει να γίνει ο οδηγός μας.
Όχι γιατί δεν πονάμε.
Αλλά γιατί ακόμη και μέσα στον πόνο μπορούμε να κρατήσουμε λίγη ελπίδα.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά η πραγματική θετικότητα:
να κοιτάς τη ζωή, ακόμη και όταν σε δυσκολεύει, και να της λες σιγά:
«Δεν θα μου πάρεις την πίστη μου. Δεν θα μου πάρεις την καλοσύνη μου. Δεν θα μου πάρεις το φως μου.»
Γιατί ακόμη και στους πιο δύσκολους καιρούς, υπάρχει πάντα κάτι που μπορεί να μας κρατήσει. Μια σκέψη, ένας άνθρωπος, μια ανάσα, μια μικρή ελπίδα.
Και όσο υπάρχει έστω και μια μικρή ελπίδα, υπάρχει δρόμος.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
